าง
มีแต่คนพวกนี้เท่านั้นถึงจะลงมือกับเหล่าสตรีในเมือง
มิฉะนั้นต่อให้เป็นโจรก็ไม่น่าจะมากระทำอาชญากรรมในเมืองได้
“ข้าอยากรู้ว่ามีใครที่แพ้พนันจนหมดตัวแล้วจู่ ๆ ก็นำเงินมาพนันอีกบ้าง” เนี่ยหย่วนเฉียวถามเสียงเข้ม
“เรื่องนั้น…..มีขอรับ แต่เป็นเงินที่พวกเขาเอามาจากบ้าน ไม่ทราบว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่านหนิงเหรอขอรับ” หูเปียวรีบบอก
เสียงของเถี่ยเสวียนเย็นเยียบลง “เจ้าไม่ต้องมาปิดบัง เจ้าเองก็รู้ว่าเจ้านายของข้าพูดถึงสิ่งใด มีใครไปปล้นหรือขโมยเงินมาไหม หรือมีใครจับเด็กสาวไปขายหรือไม่”
หูเปียวรีบสาบานยกใหญ่ “โอ๊ยท่านทั้งสอง แม้ว่าข้าจะเปิดบ่อน แต่ก็ไม่กระทำเรื่องชั่วช้าสามานย์เช่นนั้นหรอกขอรับ”
“และต่อให้มีคนไปปล้นคนอื่นมาก็คงไม่บอกข้า” หูเปียวรีบบอก
แต่เห็นได้ชัดว่าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่เชื่อ เนี่ยหย่วนเฉียวแค่นเสียงเย็น “นำของที่ได้มาในคืนนี้มาให้ข้าดูหน่อย”
หูเปียวมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างระแวง
เถี่ยเสวียนกล่าวเสียงเย็น “หรือเจ้ากลัวว่าเจ้านายข้าจะเอาของเจ้าไปหรืออย่างไร”
“เปล่า… ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นขอรับ” เห็นได้ชัดว่าหูเปียวยำเกรงเนี่ยหย่วนเฉียวมาก
ในที่สุดหูเปียวก็ยกของที่ได้มา
