ในวันนี้ออกมา
แน่นอนว่าพวกตำลึงเงินหูเปียวไม่เอาออกมาหรอก แต่เขานำของมีค่าอย่างอื่นออกมา
เนี่ยหย่วนเฉียวกวาดสายตามองไป สุดท้ายก็ไม่พบของของจางซิ่วเอ๋อ
บุรุษหนุ่มชะงักเล็กน้อย หรือตัวเขาเองจะคิดผิด?
เขามองหูเปียวด้วยสายตาเย็นชาจนหูเปียวเหงื่อท่วมตัว ถึงยอมจากไป
เนี่ยหย่วนเฉียวไม่เจอของที่เกี่ยวข้องกับจางซิ่วเอ๋อที่บ่อน จึงคิดจะตามหาจางซิ่วเอ๋อด้วยวิธีอื่น
แต่ขณะที่เนี่ยหย่วนเฉียวจะไปจากบ่อน ทันใดนั้นเขาก็ได้กลิ่นอันคุ้นเคย กลิ่นนี้เหมือนเครื่องเทศที่จางซิ่วเอ๋อทำ
ตอนนี้เนี่ยหย่วนเฉียวและจางซิ่วเอ๋ออาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ถึงไม่มีทางรู้ส่วนผสมของจางซิ่วเอ๋อ แต่ก็ยังคุ้นเคยกับกลิ่นเครื่องเทศมาก
เขาทอดสายตาไปที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
ใช่แล้ว ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็คือคนที่จับตัวจางซิ่วเอ๋อไป
เส้นผมบังภูเขา ได้มาโดยไม่เสียแรงจริง ๆ
เนี่ยหย่วนเฉียวจับคนผู้นั้นไว้ทันที
คนผู้นั้นโวยวายขึ้นมาในบัดดล “เจ้าจะทำอะไร?”
เนี่ยหย่วนเฉียวขยับมือ มีดสั้นเล่มหนึ่งจี้ไปที่เอวเขาโดยไม่มีใครเห็น “ถ้าเจ้าไม่อยากพิการก็ไปกับข้า!”
มีคนสังเกตเห็นภาพนี้ แต่ไม่มีใครเห็นมีดในมือเนี่ยหย่วนเฉียว ต่อให้มีคนเห็นเว
