่วเอ๋อได้ฟังก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง รู้ว่าต่อให้ตนไม่ใส่ สุดท้ายก็ต้องใส่อยู่ดี และอาจจะต้องทนทุกข์ทรมานอีกด้วย
นางจึงได้แต่รับชุดนั้นมา
แม่เล้าเจิ้งกล่าวเสียงเย็น “เปลี่ยนสิ”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบซ้ายแลขวา ภายในห้องล้วนมีแต่ผู้คน แต่โชคดีที่คนในห้องนี้ล้วนเป็นสตรี และไม่มีใครมองมาทางตนเลย
จางซิ่วเอ๋อถอดชุดตัวนอกของตนออก รุ่ยเซียงเหมือนมองออกว่าจางซิ่วเอ๋อกำลังรู้สึกอับอาย จึงช่วยกางชุดตัวนอกไว้เพื่อบดบังสายตาของทุกคน
แม่เล้าเจิ้งแค่นเสียงเย็น “ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะไว้ตัวแบบนี้ได้ถึงเมื่อใด?”
จางซิ่วเอ๋อเงียบไป ถ้าต้องอยู่ในที่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ หลังจากนี้คงไม่อาจไว้ตัวเช่นนี้ได้ตลอดจริง ๆ
จางซิ่วเอ๋อสวมชุดผ้าโปร่งเสร็จแล้วก็ปลอบใจตัวเอง ตอนอยู่ยุคปัจจุบันนางเคยใส่พวกเสื้อตัวสั้นกางเกงขาสั้นมาหมดแล้ว ชุดผ้าโปร่งตัวนี้ถ้าเป็นสมัยปัจจุบันก็เป็นเพียงเสื้อผ้าที่โป๊ไปหน่อยเท่านั้น
แม้ว่าคนทั่วไปไม่ใส่ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนใส่
หลังจากปลอบใจตัวเองแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็กระชับชุดผ้าโปร่งสีม่วงนั้นแนบกับตัวเล็กน้อย และนั่งลงโดยโอบแขนตัวเองไว้
แม่เล้าเจิ้งขู่สตรีพวกนั้นเสียงดุอีกครั้ง “พวกเจ้าจงเข้านอนเสีย! ถ้าข้า
