พบว่ามีใครไม่ยอมนอน ข้าจะจัดการพวกเจ้า!”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็ถอนหายใจ นางเดาถูกจริง ๆ แม่เล้าเจิ้งเลี้ยงคนพวกนี้ให้เป็นหมูจริง ๆ ด้วย
จางซิ่วเอ๋อหลับตาลงพลางคิดในใจ นางอยู่ที่ไหนกันนะ ไม่รู้ว่าชุนเถารู้ตัวหรือยังว่านางยังไม่กลับ ไม่รู้ว่ามีคนรู้ไหมว่านางหายตัวไป หรือจะมีคนออกตามหานางไหม
ในเมื่อดึกขนาดนี้แล้วจางซิ่วเอ๋อยังไม่กลับ ก็ไม่มีทางที่จางชุนเถาจะไม่รู้ตัว!
จางชุนเถายืนอยู่ตรงปากทางเข้าป่าผีสิงและชะเง้อมองไปด้านนอก รู้สึกกระวนกระวายอย่างสุดแสน ทำไมพี่สาวนางถึงยังไม่กลับมาอีกนะ ตอนที่พี่สาวออกไปก็บอกไว้แล้วว่าขากลับจะเอาของกินมาฝาก
แน่นอนว่าจางชุนเถาไม่ได้นึกถึงเพียงของกินหรอก นางกำลังนึกถึงจางซิ่วเอ๋อ รู้ว่าในเมื่อจางซิ่วเอ๋อพูดแบบนี้แล้วก็ไม่มีทางไปแล้วไปลับไม่กลับมา ต่อให้มืดแล้วจางซิ่วเอ๋อกลับมาไม่ทันขึ้นรถลากของตาเฒ่าหลี่ นางก็ต้องหาทางจ้างรถลากกลับมาอยู่ดี
อีกคนที่ร้อนใจไม่แพ้จางชุนเถาก็คิอเนี่ยหย่วนเฉียว
ทีแรกเนี่ยหย่วนเฉียวยังพอทำตัวนิ่งไหว รู้สึกเพียงว่าจางซิ่วเอ๋อแค่กลับมาช้าไปนิดหน่อย
แต่ครั้นรอจนฟ้ามืดสนิทแล้วจางซิ่วเอ๋อก็ยังไม่กลับ และไม่มีใครมาส่งข่าว เนี่ยหย่ว
