นเฉียวก็อดร้อนใจไม่ได้
ต่อให้นางอยู่กับคุณชายฉิน แต่ด้วยความห่วงใยที่จางซิ่วเอ๋อมีให้น้องสาวตัวเอง นางก็ต้องส่งคนมาส่งข่าวบ้าง
ทว่าจดบัดนี้แล้วก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไร
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินมาอยู่ด้านหลังจางชุนเถา มองจางชุนเถาและกล่าวขึ้น “เจ้ากลับไปเถอะ เด็กผู้หญิงคนเดียวไม่อยู่บ้านในยามกลางคืนกลางค่ำมันอันตราย”
“แต่ว่าพี่…” จางชุนเถาร้อนใจจนตาแดง
ไม่ทันได้พูดจนจบ นางก็ได้ยินเสียงของเนี่ยหย่วนเฉียวที่เอื้อนเอ่ยอย่างหนักแน่น “ข้าจะไปตามหานางเอง”
ไม่รอให้จางชุนเถามีปฏิกิริยาอะไร เนี่ยหย่วนเฉียวก็ออกไปอย่างเร่งรีบ เนื่องจากเขาผ่านไปทางหมู่บ้านไม่ได้ จึงต้องอ้อมไปทางป่า
เถี่ยเสวียนตามหลังเนี่ยหย่วนเฉียวพร้อมหายใจหอบ “เจ้านาย รอข้าด้วย”
เขาว่าแล้ว! ว่าแล้ว! แม้เจ้านายจะไม่พูดอะไรกับเขา แต่เขาก็เดาได้ว่าเจ้านายต้องออกมาตามหาจางซิ่วเอ๋อแน่นอน
นี่อย่างไรล่ะ สิ่งที่เขาคาดเดาได้กลายเป็นความจริงแล้ว
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินทางมาถึงนอกหมู่บ้านและเดินเข้าเมืองอย่างเร่งรีบตามทางกลับหมู่บ้านชิงสือ หากเป็นแบบนี้ก็จะไม่คลาดกันกับจางซิ่วเอ๋อที่เดินทางกลับ
แต่มาถึงเมืองแล้ว เนี่ยหย่วนเฉียวก็ยังไม่พบร่องรอยของจางซิ่ว
