บทที่ 312 รุ่ยเซียง
หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดผ้าโปร่งสีชมพูบาง ๆ เวลาขยับตัวเผยให้เห็นเนื้อหนังมังสาราง ๆ
จางซิ่วเอ๋อเบนสายตาไปทางอื่นและถาม “ข้า…สมองข้าได้รับความกระทบกระเทือนมา ลืมอะไรไปหลายเรื่องเลย”
จางซิ่วเอ๋อค้นหาในความทรงจำของเจ้าของร่างก็ยังคิดไม่ออกว่าคนที่ชื่อรุ่ยเซียงผู้นี้เป็นใคร
รุ่ยเซียงกระเถิบเข้ามาและถามเสียงแผ่ว “ซิ่วเอ๋อ ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ หรือย่าเจ้าจับเจ้าขายรึ?”
จางซิ่วเอ๋อส่ายหัว “เปล่า ข้าเดินอยู่ดี ๆ ก็โดนจับมา”
รุ่ยเซียงมองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณาด้วยสีหน้าไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ แต่สุดท้ายนางก็เอ่ยขึ้น “ไม่ว่าเจ้าจะเข้ามาได้อย่างไร ตอนนี้พวกเราก็ตกอับมาอยู่ในที่เดียวกัน”
พูดมาถึงนี่รุ่ยเซียงมีสีหน้าเจ็บปวด
อุตส่าห์ได้เจอคนที่รู้จักตัวเองและยอมคุยกับตัวเอง จางซิ่วเอ๋อไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปแน่ นางเอ่ยถาม “เจ้ารู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?”
รุ่ยเซียงไม่ตอบคำถามของจางซิ่วเอ๋อ แต่กล่าวขึ้น “ซิ่วเอ๋อ ดีจริง ๆ ที่ได้เจอเจ้าที่นี่ ถึงแม้เจ้าจะดูต่างจากเมื่อก่อนนิดหน่อย แต่ข้าก็จำเจ้าได้ในครู่เดียว”
จางซิ่วเอ๋อเงียบไป ดีจริง ๆ ที่ได้เจอนางที่นี่…ประโยคนี้ช่าง…
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่ถื
