อสากับวิธีการพูดของรุ่ยเซียง นางนึกในใจว่ารุ่ยเซียงถูกขังอยู่ที่นี่คงรู้สึกไม่ดีเหมือนกัน อุตส่าห์เจอคนที่ตัวเองรู้จักต้องรู้สึกตื่นเต้นเป็นธรรมดา
จางซิ่วเอ๋อจึงถาม “เมื่อก่อนเราก็รู้จักกันเหรอ?”
“โอ๊ย นี่เจ้าลืมข้าจริง ๆ เหรอ? บ้านข้าอยู่เยื้อง ๆ ตรงข้ามบ้านเจ้า สองปีก่อนตอนข้ายังไม่ถูกขาย เราสองคนเล่นด้วยกันบ่อย ๆ” รุ่ยเซียงบอก
จางซิ่วเอ๋อคิดตาม นี่คงเป็นเพื่อนของจางซิ่วเอ๋อเจ้าของร่าง
“เจ้า…โดนขายมาในที่แบบนี้ตั้งแต่สองปีก่อนเหรอ?” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกสงสารรุ่ยเซียงขึ้นมา
2 ปีก่อนเด็กสาวคนนี้คงยังอยู่ในวัยสะพรั่ง อายุราว ๆ สิบห้าสิบหก กำลังอยู่ในวัยที่ดูตัวหาคู่สมรสเลย ทำไมถึงถูกจับมาขายในที่แบบนี้นะ
“ข้าเองก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน สองปีก่อนข้าถูกขายให้กับคนตระกูลใหญ่ไปเป็นสาวใช้ แต่ครึ่งเดือนก่อนมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ข้าออกมาช่วยนายหญิงซื้อของก็โดนจับมาอยู่ที่นี่” รุ่ยเซียงถอนหายใจเศร้า ๆ
“เราสองคนมาอยู่นี่กันหมดแล้ว อย่าไปพูดถึงเรื่องนี้เลย” ดูเหมือนรุ่ยเซียงจะไม่อยากหวนนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา
จางซิ่งเอ๋อพอเข้าใจได้ สำหรับเด็กสาวคนหนึ่งนี่คือเรื่องที่สะเทือนใจมาก อย่าว่าแต่รุ่ยเซียง
