๋อเอง จางซิ่วเอ๋อจะไม่ทิ้งข่าวคราวอะไรให้น้องสาวตัวเองได้อย่างไร?
ตวนอู่ปริปาก “หลายวันแล้วขอรับ”
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ฟังก็รู้สึกเครียดขึ้นมาทันที “หลายวันแล้ว?”
ตวนอู่มองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างระแวง “ท่านถามเรื่องนี้ทำไมหรือขอรับ? คุณชายข้าจะไปที่ไหน ไปเมื่อใด ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับท่านนะขอรับ”
เนี่ยหย่วนเฉียวหน้าเสียเล็กน้อย “จางซิ่วเอ๋อได้มาที่นี่ไหม?”
ตวนอู่เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวถามถึงจางซิ่วเอ๋อก็มีสีหน้าดีขึ้น ไม่ได้มาเพราะคุณชายตัวเองหรอกหรือ เขาเอ่ยขึ้น “มาขอรับ”
“นางอยู่ที่ไหนล่ะ?” เนี่ยหย่วนเฉียวถามอีก
ตวนอู่ตอบ “ไปแล้วขอรับ ไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด บอกว่าจะกลับบ้าน แต่ที่ท่านออกมาตามหาจางซิ่วเอ๋อดึกดื่นป่านนี้คงไม่ใช่เพราะจางซิ่วเอ๋อหายตัวไป ท่านจึงคิดว่านางแอบมาพบกับคุณชายของข้านะขอรับ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “พูดมาก!”
