้งกล่าว
จางซิ่วเอ๋อมองไปก็เห็นว่าในนั้นเป็นกับข้าวเหลือ ๆ ด้านบนมีน้ำมันลอยเจิ่งอยู่ และมีหมูสามชั้นปนอยู่หลายชิ้น
ของแบบนี้ถูกมัดรวมต้มเข้าด้วยกันไม่ต่างอะไรจากอาหารหมูเลย
พูดแบบชาวบ้านคือน้ำมันเยอะ แต่จะให้จางซิ่วเอ๋อกินของแบบนี้นางรับไม่ได้จริง ๆ
แม่เล้าเจิ้งมองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา นางเอ่ยขึ้น “เจ้ามารับไปถ้วยหนึ่ง ข้าจะบอกเจ้าให้นะ กฎของที่นี่คือต้องกินข้าวเช่นนี้ทุกวัน ถ้าเจ้ากินไม่หมด…ก็อย่าหาว่าพวกเราใจร้าย”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่เล้าเจิ้งและเอ่ยเสียงแผ่ว “ผู้ดูแล วันนี้ข้ากินข้าวไปแล้ว ขอกินนิดเดียวได้หรือไม่เจ้าคะ ข้ารับประกันว่าหลังจากนี้ข้าจะเชื่อฟังท่าน จะกินข้าวตรงเวลาเจ้าค่ะ”
แม่เล้าเจิ้งเห็นจางซิ่วเอ๋อขอร้องตัวเองด้วยท่าทีหวาด ๆ และดูไม่ค่อยกล้า นางคิดไปคิดมาก่อนจะเอ่ยขึ้น “ก็ได้ ถ้าวันนี้เจ้าไม่อยากกินก็ไม่ต้องกินเลยสักคำ ดูว่าคนอื่นกินอย่างไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ต่อให้ข้าไม่ให้กิน เจ้าก็อยากกิน”
แม่เล้าเจิ้งรู้สึกว่าปล่อยให้จางซิ่วเอ๋ออดสักมื้อนางก็รู้จักกินข้าวแล้ว
อย่างไรเสียตัวจางซิ่วเอ๋อเองก็รับประกันแล้วว่าหลังจากนี้จะยอมกินข้าวแต่โดยดี แม่นี่ดูจากตอนนี้ก็ไม่ได้ร้องไห้โวยวาย ถ้
