เป้าหมายธรรมดามาก นั่นก็คือไม่ให้คนพวกนี้หนี แล้วตอนนี้จะทิ้งโอกาสให้จางซิ่วเอ๋อไปจากที่นี่ได้อย่างไร
ด้านนอกหน้าต่างมีกระดานไม้ถูกตอกไว้อย่างแน่นหนาด้วยซ้ำ
อย่าว่าแต่คนเป็น ๆ เลย แม้แต่หนูสักตัวยังออกไปลำบาก
และในตอนนั้นเอง มีหญิงสาวในชุดผ้าโปร่งผู้หนึ่งถูกผลักเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นหน้าแดงก่ำ เดินกะโผลกกะเผลก แขนที่เผยออกมาเต็มไปด้วยบาดแผล ดูออกว่าโดนทรมานมาอย่างหนัก
มีผู้ชายหิ้วถังน้ำคนหนึ่งตามเข้ามาด้วย
ชายคนนั้นมองผู้หญิงพวกนี้ด้วยสายตาหื่นกามก่อนจะทอดสายตาไปที่จางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อตัวสั่นนิดหน่อย
ขณะนั้นแม่เล้าเจิ้งเดินเข้ามา “ตอนนี้เจ้ายังแตะต้องนางไม่ได้ นางยังเป็นสาวพรหมจรรย์อยู่ เดี๋ยวข้าเลี้ยงดี ๆ แล้วขายได้สักรอบก่อนเจ้าจะเล่นกับนางอย่างไรก็ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดสัปดนพวกนั้น จางซิ่วเอ๋อก็เดือดขึ้นมา
แต่นางเข้าใจดีว่าตอนนี้ตัวเองต่อต้านไม่ได้ การต่อต้านที่เปล่าประโยชน์มีแต่จะยิ่งผลักตนเองเข้ากองเเพลิง
จางซิ่วเอ๋อก้มหน้า แสดงท่าทีเหมือนกลัวสุด ๆ
แม่เล้าเจิ้งมองจางซิ่วเอ๋อ นางชอบคนขี้กลัวแบบนี้ที่สุด ไม่กล้าแม้แต่จะร้องไห้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงก่อเรื่องเลย
“มากินข้าวได้แล้ว” แม่เล้าเจิ
