บทที่ 311 โดนจับไปขาย
ชายวัยกลางคนมองจางซิ่วเอ๋ออย่างดูแคลน ก่อนจะมัดมือมัดเท้าของจางซิ่วเอ๋อไว้ด้วยกันเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาด แล้วจึงออกไป
จางซิ่วเอ๋อเห็นว่าชายวัยกลางคนไปแล้วก็หอบหายใจอย่างหนัก ถึงตอนนี้นางถึงกล้าพอจะผ่อนคลาย
ตอนชายวัยกลางคนอยู่ จางซิ่วเอ๋อกลัวเหลือเกินว่าตนเองจะหนีไม่พ้นเงื้อมมือมาร
แม้ว่าตอนนี้นางยังหนีไม่พ้น หลังจากนี้อาจจะลำบากกว่านี้ แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ปลอดภัยชั่วคราว
พอนึกถึงความคิดของชายคนนั้น จางซิ่วเอ๋อก็ขยะแขยงจนอยากจะอ้วก
อย่าให้นางออกไปได้นะ ถ้านางออกไปได้อย่างปลอดภัย จะไม่ยอมปล่อยคนเหล่านี้ที่ทำร้ายตัวเองไว้แน่
จางซิ่วเอ๋อคิดอย่างแค้นเคืองไปพลางและหาวิธีหนีไปพลาง
แต่ในตอนที่ชายคนนั้นไปได้มัดให้แน่นหนาเป็นพิเศษ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่อาจสลัดให้หลุดได้เลย
ข้อมือของจางซิ่วเอ๋อโดนรัดจนเป็นสีแดง
นางดิ้นไปดิ้นมาตลอด และถึงขั้นหาทางขูดให้เชือกขาด แต่จนจางซิ่วเอ๋อหมดแรงแล้วก็ยังดิ้นไม่หลุด
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองออกมาโดยไม่ดูปฏิทินแน่ ๆ ซวยสุด ๆ ไปเลย
ในตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู
จากนั้นชายวัยกลางคนเดินนำเข้ามาก่อน ด้านหลังชายวัยกล
