างคนมีสตรีชุดน้ำเงินผิวซีดเผือดคนหนึ่งตามมา สตรีผู้นั้นแต่งตัวเป็นพิธีรีตองมาก ปักปิ่นทองไว้บนหัวด้วย
หลังจากสตรีชุดน้ำเงินเดินเข้ามาแล้วก็กวาดสายตามองจางซิ่วเอ๋อไปมา
“แม่นี่น่ะหรือ?” สตรีชุดน้ำเงินขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจในตัวจางซิ่วเอ๋อเท่าไหร่
ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แม่นี่แหละ เห็นนางขี้เหร่แบบนี้แต่เป็นสาวพรหมจรรย์นะ”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองชายวัยกลางคน แม้ว่านางจะไม่เคยมีสัมพันธ์กับใครจริง ๆ แต่ในใจของชายคนนี้ตัวเองเป็นหญิงสำส่อนนะ สิ่งที่เขาพูดกับสตรีชุดน้ำเงินในตอนนี้เรียกได้ว่าตั้งใจหลอกลวงชัด ๆ
สตรีชุดน้ำเงินผู้นี้คงจะเป็นคนที่ซื้อตัวเอง
แต่เวลานี้จางซิ่วเอ๋อไม่ปากมากพูดอะไรหรอก ชายวัยกลางคนไม่ใช่คนดี สตรีชุดน้ำเงินผู้นี้ลักลอบทำการค้าแบบนี้ก็คงไม่ใช่คนดีเหมือนกัน
“ต่อให้เป็นสาวพรหมจรรย์ แต่เนื้อหนังยังไม่ถึงสองชั่งด้วยซ้ำ เจ้าก็รู้ว่าบรรดาแขกของข้าไม่ชอบผู้หญิงผอมแห้งเช่นนี้” สตรีชุดน้ำเงินพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
แต่ที่นางพูดคือความจริง นางลักลอบค้ามนุษย์ คนที่มาหานางส่วนใหญ่คือพวกพ่อค้าหาบเร่
คนฐานะเช่นนี้มักจะมีเมียผอมแห้งที่บ้านอยู่แล้ว มีที่ไหนออกมาซื้อหญิงยังจะซื้อคนท
