ี่รูปร่างคล้ายเมียตัวเองอีก
บวกกับนางมาซื้อ ต้องอยากกดราคาอยู่แล้ว เวลานี้ไม่มีทางชมอะไรจางซิ่วเอ๋อหรอก มีแต่คำพูดดูถูก
“เช่นนั้นเจ้าว่านางมีค่ากี่ตำลึง?” ชายวัยกลางคนพูดเสียงหงอย ๆ
เขาเตรียมใจไว้แต่แรกแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อได้เงินไม่มาก
สตรีชุดน้ำเงินยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว
ชายวัยกลางคนเห็นแบบนั้นก็ตกใจ “อะไรนะ? 2 ตำลึงเงิน นี่คนทั้งคนเลยนะ 2 ตำลึงเงินจะพอได้อย่างไร”
จางซิ่วเอ๋อเบ้ปาก คิดไม่ถึงว่าตัวเองโดนขายที่นี่ยังสู้โดนขายผ่านมือแม่เฒ่าจางไม่ได้
ตอนนี้ตัวเองมีค่าแค่ 2 ตำลึงเงินเท่านั้น
สตรีชุดน้ำเงินมองชายวัยกลางคนอย่างรำคาญใจ “ทำไม? เจ้าเห็นว่าน้อยไปรึ? ถ้าน้อยไปข้าจะได้ไป สภาพนี้ซื้อมาก็ทำได้แค่ยกข้าวยกน้ำ ต่อให้พาไปรับใช้ผู้ชายยังไม่มีใครเอา”
“แต่… 2 ตำลึงเงิน…” ชายวัยกลางคนไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“ข้าจะบอกให้นะ ก็มีแต่ข้านี่แหละที่ยอมจ่าย เจ้าพานางไปข้างนอกสิ อย่าว่าแต่ 2 ตำลึงเงินเลย ต่อให้เจ้าให้คนอื่นเปล่า ๆ ยังไม่มีใครเอา เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะ ว่าเจ้าจับตัวแม่นี่มาได้อย่างไร การลักลอบค้ามนุษย์ถ้าทางการรู้เข้าเป็นเรื่องใหญ่แน่ แบกรับความเสี่ยงมากขนาดนี้ข้าให้ตั้ง 2 ตำลึงเงินยังไ
