ขาวเนียน
หลังจากจางซิ่วเอ๋อโดนโยนเข้ามา บางคนทำเป็นเหมือนไม่เห็นจางซิ่วเอ๋อ บางคนเงยหน้ามองจางซิ่วเอ๋อด้วยสายตาเฉยชาและหันไปทำอะไรของตัวเองต่อ
หลังจากสตรีชุดน้ำเงินโยนจางซิ่วเอ๋อเข้ามาแล้วก็พูดอย่างโหดเหี้ยม “หลังจากนี้เจ้ามีชื่อว่าอวี้เอ๋อ อวี้เอ๋อที่แปลว่าหอมกรุ่นนุ่มนวล ส่วนจะรับแขกอย่างไรนั้นเจ้าศึกษากับพี่สาวที่อยู่ที่นี่ ข้ารู้ว่าเจ้าเพิ่งมาถึงต้องคิดหนีแน่ แต่เจ้าจงจำไว้ คนที่คิดหนีจบไม่ดีหรอก”
ขณะที่พูด สตรีวัยกลางคนก็ปิดประตูดังปัง
จางซิ่วเอ๋อเดินเข้าไปและถามเสียงแผ่ว “พวกเจ้าก็โดนจับมาเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าต่อให้ตัวเองมีชีวิตที่อนาถาเพียงใด หากคิดจะขายตัวก็ไม่มาในที่แบบนี้ เช่นนั้นคนเหล่านี้ก็คงมีชะตากรรมเหมือนนาง
ผู้หญิงบางคนมีบาดแผลตามตัวด้วย ไม่รู้ว่าโดนสตรีชุดน้ำเงินตีหรือโดนแขกตี
ไม่มีใครตอบจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อขยับริมฝีปาก สุดท้ายก็ไม่พูดอะไรอีก คนพวกนี้คงจะโดนขังไว้นานจนเริ่มเอ๋อ
“เจ้า…เจ้าคือจางซิ่วเอ๋อหรือ?” ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงนั้นเล็กบาง และเจือความไม่แน่ใจ
จางซิ่วเอ๋อได้ยินชื่อตัวเองกะทันหันก็ตกใจ ที่แบบนี้มีคนรู้จักตนด้วยเหรอ?
จางซิ่วเอ๋อเงยห
