บทที่ 309 อันตราย
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเป็นไปได้สูงมาก
อย่างไรซะถ้าจะขายตัวเองไปเป็นสาวใช้ให้ตระกูลใหญ่ โอกาสถูกเปิดโปงสูงมาก
ถ้าขายก็ต้องจับนางไปขายในที่ที่นางไม่มีวันหนีรอดออกมาได้
หอนางโลมใหญ่ ๆ คงจะไม่รับรูปลักษณ์อย่างตัวเองหรอก
คงต้องเป็นเล้าหรือที่ลักลอบค้ามนุษย์กันนั่นแหละ
อย่างหอนางโลมหรือเล้าล้วนต้องได้รับการอนุมัติจากทางการทั้งนั้นถึงจะเปิดทำการได้อย่างถูกกฎหมาย ส่วนการลักลอบค้ามนุษย์นั้นเป็นสถานที่ที่คนจำนวนหนึ่งลักลอบตั้งขึ้น สถานที่แบบนี้มักจะถูกอำพรางไว้ และต่อให้สตรีเหล่านั้นตายก็ไม่มีใครสน
เพราะฉะนั้นการลักลอบค้ามนุษย์นั้นสยองยิ่งกว่าหอนางโลมและเล้า เรียกได้ว่าเป็นฝันร้ายของผู้หญิงเลยล่ะ
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อกลัวเรื่องนี้ที่สุด
จางซิ่วเอ๋อถูกใครสักคนแบกไว้ ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมาจางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงเปิดประตู ก่อนที่นางจะโดนโยนลงพื้น
จากนั้นถุงผ้าบนหัวนางก็ถูกดึงออกไป
ผู้ชายที่ฟันเหลืองเต็มปากมองจางซิ่วเอ๋ออย่างรำคาญใจ
จางซิ่วเอ๋อลืมตาขึ้นมองชายคนนั้นพลางกล่าว “เจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมต้องจับตัวข้าด้วย”
ชายคนนั้นมองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา ก่อนจะพูดอย่างดูแคลน “ข้านึก
