ว่าหนนี้ให้ข้าจัดคนสวย ๆ ที่แท้ก็สภาพแบบเจ้าหรอกรึ?”
จางซิ่วเอ๋อมองชายคนนี้อย่างระแวง ถ้าชายคนนี้จะทำอะไร นางจะทำอย่างไร
คิดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋ออดสิ้นหวังไม่ได้
ในฐานะคนที่ให้ความสำคัญกับชีวิตตัวเอง จางซิ่วเอ๋อต้องยอมรับด้วยความละอายว่าต่อให้ชายคนนี้ปฏิบัติต่อตนอย่างเลวร้าย สิ่งแรกที่นางนึกถึงไม่ใช่การปกป้องพรหมจรรย์ของตัวเองไว้ แต่ต้องรักษาชีวิตของตัวเอง
มีชีวิตอยู่อย่างน้อยยังแก้แค้นได้ แต่ถ้าไร้ชีวิตแล้ว ก็กลายเป็นคนที่รักเราต้องเจ็บปวด ส่วนคนที่เกลียดเราสะใจน่ะสิ
นางแตกต่างจากคนยุคโบราณที่เกิดและเติบโตในสมัยนี้
สำหรับคนยุคโบราณ พรหมจรรย์เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด หากหญิงใดเสียพรหมจรรย์ไปสู้ตายไปเลยยังจะดีกว่า
“เจ้าจะทำอะไรกันแน่” จางซิ่วเอ๋อถาม
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้ร้องไห้ เวลานี้ร้องห่มร้องไห้ไปก็เปล่าประโยชน์ มีเวลาทำตัวอ่อนแอสู้คิดหาทางหนีดีกว่า
“แม่นาง ในเมื่อเจ้าอยู่ในมือข้าแล้ว ข้าก็ไม่กลัวว่าเจ้าจะรู้” ชายวัยกลางคนคลี่ยิ้มเผยให้เห็นฟันเหลืองทั้งปาก
เขาสวมชุดผ้าหยาบ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนมีฐานะอะไร
ที่ที่นางอยู่ตอนนี้เป็นบ้านหลังเก่า ๆ หากเงยหน้าสามารถมองเห็นแสงสลัว ๆ จากท้องฟ้าผ
