่านแผ่นอิฐแตก ๆ ได้
เวลานี้ฟ้ามืดสนิท จางซิ่วเอ๋อเห็นแสงสว่างเพียงรำไรเท่านั้น
ในห้องมีตะเกียงน้ำมันอยู่หนึ่งดวง บนนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น
ในห้องมีโต๊ะแค่ตัวเดียวและมีหญ้ารก ๆ ขึ้นอยู่ ไม่มีสิ่งใดที่ดูใช้ได้เลย
จางซิ่วเอ๋อปริปากถาม “เจ้าว่ามาซิว่าจับตัวข้ามาทำไม”
“จะโทษก็ต้องโทษที่เจ้าโชคไม่ดี มาตกอยู่ในมือข้า เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะขายเจ้าให้ได้ราคางามเลยล่ะ” ชายวัยกลางคนยิ้มกว้างขณะที่พูด
หน้าของเขาเป็นสี่เหลี่ยม มีรอยฝ้ากระดำ ๆ เวลายิ้มแล้วรู้สึกไม่ดีเลย
เขาขยับเข้ามาและยื่นมือมาจับหน้าจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อรีบถอยไปด้านหลัง
“แหม แม่นาง เจ้ากลัวหรือ? เจ้าแกล้งทำตัวเป็นหญิงรักศักดิ์ศรีไปทำไม ข้าแค่แตะตัวเจ้าเท่านั้น เจ้ามีสัมพันธ์กับชายหลายคนในหมู่บ้านของเจ้าไม่ใช่รึ?” ชายคนนั้นพูดแล้วก็บีบคางจางซิ่วเอ๋ออย่างอดไม่ได้
เนื่องจากใกล้กัน จางซิ่วเอ๋อจึงเห็นฟันเหลือง ๆ ของเขาชัดยิ่งกว่าเดิม ดูเหมือนเขาเพิ่งกินเนื้อมา มีเศษเนื้อติดตามไรฟันด้วย ทำให้จางซิ่วเอ๋อแทบอ้วก
จางซิ่วเอ๋อมองคน ๆ นั้นและเอ่ยขึ้น “ข้าขอเตือนเจ้านะ อย่าได้ผลีผลามทำอะไร”
“เก่งกล้าดีนี่ แต่ข้าชอบความดุดันเช่นนี้ของเจ้า อย่างไรซะก็ต้องข
