ห้ทางการอีกด้วย”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเย็น ๆ ในใจ ดูท่าเขาจะไม่ได้โง่ขนาดนั้น
ใช่แล้ว ต่อให้คนคนนี้ปล่อยนางไป นางก็ไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ หรอก
บางทีทำแบบนี้อาจจะดูไม่มีความน่าเชื่อถือ แต่จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องมีความน่าเชื่อถือกับคนเช่นนี้
หรือจะเมินเฉยต่อเขาและปล่อยให้เขาลงมือกับหญิงสาวคนอื่นต่อรึ? หรือกระทั่งอาจจะใช้เรื่องนี้ข่มขู่นางต่อไป
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าถ้าเป็นไปได้ ไม่จำเป็นต้องให้ทางการจัดการเรื่องนี้หรอก ถ้าทางการรู้ก็เท่ากับรู้กันทั่ว ต่อให้นางไม่ได้โดนชายวัยกลางคนผู้นี้ทำอะไร คนในหมู่บ้านก็คงพูดครหาไปเรื่อย
จางซิ่วเอ๋อคิดแบบนี้ในใจ แต่แสดงออกทางสีหน้าไม่ได้เด็ดขาด
จางซิ่วเอ๋อมองคนคนนั้นและเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าจะทำแบบนั้นได้อย่างไรเล่า ขืนข้าพูดออกไปแล้วจะมีผลดีอะไรกับข้า อย่างมากก็แค่ประหยัดเงินได้นิดหน่อย แต่…ชื่อเสียงของข้าคงเสียไปโดยสิ้นเชิง”
“ดูไม่ออกเลยนะว่าเจ้าห่วงชื่อเสียงตัวเองด้วย” ชายวัยกลายคนคลี่ยิ้มและอุทาน
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ พยายามทำให้ตัวเองดูบอบบาง “อย่างไรซะข้าก็เป็นผู้หญิง ย่อมหวังว่าตัวเองจะมีชื่อเสียงที่ดี ถ้าใครรู้เข้าว่าข้าเคยถูกจ
