บทที่ 307 แยกจาก
ไม่นานก็มีคนท่าทางสูงอายุโผล่ตัวออกมา มองดูแล้วคล้ายจะเป็นคนเฝ้าประตู
“ไม่ทราบว่าคุณชายฉินอยู่หรือไม่?” เสี่ยวเอ้อเปิดปากถาม
คนคนนั้นรู้จักเสี่ยวเอ้อ เขาจึงพูดขึ้นว่า “ตอนนี้คุณชายของข้าไม่อยู่ที่เมืองชิงสือแล้ว”
“อะไรนะ? คุณชายฉินไปจากเมืองชิงสือแล้วเหรอ? แล้วเขาไปไหน?” เสี่ยวเอ้อถามอย่างร้อนรน
“ขออภัย ข้าไม่สามารถตอบเจ้าได้” คนเฝ้าประตูตอบกลับเสี่ยวเอ้อ
จางซิ่วเอ๋ออดที่จะเดินมาหาไม่ได้ นางสำรวจคนเฝ้าประตูนิด ๆ แล้วพูด “คุณชายฉินไม่ได้ฝากข้อความอะไรไว้หรือเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อคิดว่าคุณชายฉินน่าจะไม่ใช่คนลืมนัด บางทีเขาอาจจะทิ้งข้อความไว้ให้นาง
ผู้เฝ้าประตูมองจางซิ่วเอ๋อแล้วตอบอย่างนอบน้อม “คุณชายไปโดยไม่ได้กล่าวอะไรไว้ และแม้ว่าคุณชายจะทิ้งข้อความอะไรไว้ ก็ไม่ใช่ข้าน้อยที่จะสามารถรู้ได้ หากคนที่เขาจะทิ้งข้อความเอาไว้ก็คงจะบอกแก่ตวนอู่”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินกระตือรือร้นถาม “ตวนอู่ยังอยู่ที่เมืองชิงสือหรือเจ้าคะ?”
ผู้เฝ้าประตูพยักหน้า “อยู่ขอรับ”
“ท่านคือแม่นางจางซิ่วเอ๋อรึ?” มีเสียงออกมาจากภายในประตู
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าพูดตอบ “เป็นข้าเองเจ้าค่ะ”
คุณชายฉินฝากบอกกับผู้เฝ้าประตูไ
