เพียงแค่ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขไปวัน ๆ ก็พอ หลังจากนั้นก็หาคนซื่อ ๆ มาแต่งงานด้วย
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋ออยากได้คนซื่อ ๆ แต่ไม่ใช่คนซื่อแบบจางต้าหูนั้นแน่! ต่อให้ซื่อก็ต้องซื่อแบบมีขีดจำกัดบ้าง!
เช้าตรู่ในวันถัดมา
จางซิ่วเอ๋อตื่นขึ้นมาแต่เช้า
“ชุนเถาตอนเที่ยงเอาข้าวไปให้ท่านแม่ด้วยนะ ไม่ต้องทำของดีนัก ข้ากลัวว่าเจ้าจะขัดขวางย่ากับอาเราไม่ไหว” เมื่อทานข้าวเช้าเสร็จ จางซิ่วเอ๋อก็พูดเตือน
จางชุนเถาพยักหน้า “งั้นตอนเที่ยงข้าจะต้มโจ๊ก แล้วก็แอบใส่ไข่สองฟอง”
ไข่ไก่นั่นค่อนข้างซ่อนง่าย
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าแล้วพูด “ดี ตอนเที่ยงข้าก็คงจะไม่กลับมาทานข้าวแล้ว ไม่ต้องเหลือส่วนของข้า รอให้ข้ากลับมาแล้วข้าจะนำย่างไก่กลับมาให้พวกเจ้าทาน”
เถี่ยเสวียนได้ยินก็พูดด้วยใบหน้าผิดหวังว่า “ท่านจะไปไหน? ข้าวเที่ยงข้าวเย็นไม่ทำหรือ?”
เถี่ยเสวียนคิดในใจว่าแม้ตอนนี้เขาจะทานของดี แต่สิ่งของดี ๆ กับกับข้าวที่จางซิ่วเอ๋อทำก็ยังห่างชั้นกันอยู่เล็กน้อย เขาก็ยังคงชอบกับข้าวที่จางซิ่วเอ๋อทำอยู่ดี
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คาดหวังอะไรกับไก่ย่างที่จางซิ่วเอ๋อจะนำกลับมา
จางชุนเถาตอบแทนจางซิ่วเอ๋อว่า “พี่สาวข้าจะไปหาคุณชายฉิน”
พอจางชุนเถา
