ห้องครัว
ระหว่างนั้นเนี่ยหยวนเฉียวก็มองจางซิ่วเอ๋อโดยไม่พูดไม่จา ราวกับดวงตาของเขาเกาะหนึบอยู่บนร่างจางซิ่วเอ๋ออย่างไรอย่างนั้น
จนกระทั่งจางซิ่วเอ๋อเข้าไปในห้องครัว นางก็เก็บถ้วยชามมาล้าง เนี่ยหยวนเฉียวก็ยังคงยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหล่อและใช้สายตาเดียวกันมองจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกขนลุกเล็กน้อย นางมองร่างกายตนเองและในที่สุดก็อดพูดไม่ได้ว่า “หนิงอัน เจ้ามองข้าไม่หยุดมีอันใดหรือไม่?”
เนี่ยหยวนเฉียวสำรวจจางซิ่วเอ๋อแล้วเอ่ย “ดูไม่แย่”
จางซิ่วเอ๋องุนงงนิด ๆ “ดูไม่แย่อะไร?”
เมื่อเห็นว่าปฏิกิริยาของจางซิ่วเอ๋อเป็นเช่นนั้น เนี่ยหยวนจึงอธิบายอีกหนึ่งคำ “เจ้าน่ะดูไม่แย่”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วก็หน้าดำไปหนึ่งแถบ หนิงอันเจ้านี้มัน…จริง ๆ เลย คำพูดนี้ไม่น่าฟังเลยสักนิด!
อะไรคือดูไม่แย่?
ก็ได้นางยอมรับว่าตัวเองหน้าตาไม่ได้สวยอะไร แต่จางซิ่วเอ๋อคิดว่าร่างนี้ก็มีรูปร่างดีไม่เบา ดูจากจางอวี่หมินก็รู้แล้ว
จางอวี่หมินแม้ว่าจะน่าชัง แต่หน้าตานางก็ไม่แย่เลย
ร่างกายนี้เป็นคนสกุลจางเดียวกับจางอวี่หมิน ดังนั้นก็ไม่น่าจะหน้าตาขี้เหร่กระมั้ง?
นางเพียงแค่บำรุงช้า การเจริญเติบโตไม่ดี ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งอื่นก็คือผิ
