จะบอกว่าการที่ท่านจะแต่งงานสำเร็จหรือไม่นั้น ก็ไม่ควรให้มากระทบต่อการแต่งงานของข้า”
“เรื่องนี้เจ้าพูดกับข้าไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าควรจะไปพูดกับท่านแม่ข้าถึงจะมีประโยชน์กว่า ท่านแม่ท่านพูดมาเถอะว่าควรจัดแจงเรื่องนี้ให้ผู้ใดก่อน” จางอวี่หมินมองแม่เฒ่าจางแล้วถาม
ขณะนี้แม่เฒ่าจางนั้นคิดเพียงให้ชีวิตตนเองสุขสบายในภายภาคหน้าเท่านั้น ต่อมานางจึงหันไปมองจางเป่าเกินแล้วพูดว่า “อวี่หมินเป็นท่านอาของเจ้า ให้นางแต่งงานก่อนเจ้าเถอะ”
จางเป่าเกินมองจางอวี่หมินอย่างเคียดแค้นทีหนึ่ง เขาได้พูดกระตุ้นแม่เฒ่าจางไปหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะจางอวี่หมินเข้ามาเป็นท่อนซุ้งขว้างแม่น้ำเขาเสียก่อนเช่นนี้ เรื่องของเขาก็คงจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว
จางต้าเหอเปิดปากพูดขึ้น “ท่านแม่ หรือว่าท่านไม่เดือดเนื้อร้อนใจเรื่องการแต่งงานของเป่าเกินเลย เป่าเกินเป็นต้นอ่อนของสกุลจางเรา เป็นช่วงเวลาผลิดอกของเขาแล้วด้วย”
ส่วนสูงของจางเป่าเกินห่างเขาอยู่หนึ่งช่วงหัว แต่อายุของเขาก็ไม่ถือว่าน้อยแล้วจริง ๆ
จางต้าเหอเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เขาพอจะเดาความคิดของจางอวี่หมินได้ว่านางตั้งใจจะทำอะไร นางไม่ใช่ว่าต้องให้งานแต่งงานของตนเองได้รับการจัด
