สรรงบมากกว่าหรือ?
ทว่านี้ก็แค่การออกเรือนของหลานนอกผู้หนึ่งเท่านั้น! ไม่มีความสลักสำคัญอะไรเลยมิใช่หรือ?
นางออกเรือนไปก็เหมือนกับส่งตัวคนให้คนอื่นไปแล้ว
จางต้าเหอยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ
กล้าดีอย่างไรให้จางอวี่หมิน หญิงสาวคนหนึ่งใช้เงินของบ้านตัวเองกัน?
อีกทั้งหญิงสาวตรงหน้าคนนี้ก็เป็นหมาป่าตาขาวคนหนึ่ง ต่อไปหากนางสมปรารถนาได้จริง ก็คงไม่คิดถึงเขากับแม่เถาหรอก!
“ท่านแม่ การแต่งงานของอวี่หมินไม่ใช่ว่ามีหน้าตาอยู่แล้วเหรอ? ให้บ้านนั่นจัดการไม่ได้หรือ?” ในใจของจางต้าเหอรู้สึกไม่พอใจมาก แต่ปากก็ยังคงเอ่ยเรื่องการแต่งงานของจางอวี่หมินออกมา
จางอวี่หมินขบเม้มริมฝิปาก พูดอย่างยโสโอหังว่า “นั่นมันเรียกว่าตระกูลร่ำรวยได้ที่ไหนกัน ไม่เหมาะสมกับข้าเลยสักนิด”
ไม่ผิด ก่อนหน้านี้แม่เฒ่าจางให้จางอวี่หมินไปบ้านตระกูลนั้นแล้ว พวกเขาถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว แม้ว่าก่อนหน้านี้จางอวี่หมินจะไม่ได้ตกลง แต่นางก็แอบไตร่ตรองเอาไว้ในใจด้วยเช่นกัน
ทว่าในตอนนี้จางอวี่หมินไม่จำเป็นต้องคิดไตร่ตรองเลยสักนิดเดียว
ต้นเหตุมาจากเขา เพราะวันนั้นจางอวี่หมินได้พบเจอกับคุณชายฉินคนนั้น
จางอวี่หมินคิดว่ามีเพียงคุณชายฉิ
