้ว คิดไม่ได้เลยเหรอว่าการถามเจาะจงเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเด็กผู้หญิงไม่เหมาะสม นี่ถ้าอยู่ในยุคปัจุบันถ้าไม่ใช่เพื่อนที่สนิทจริง ๆ มาถามแบบนี้ ใคร ๆ ก็ต้องไม่พอใจ
ไม่ต้องพูดถึงยุคโบราณที่วัฒนธรรมล้าสมัยนี้
จางซิ่วเอ๋อพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “หนิงอัน ข้ารู้ว่าเจ้ายังนึกถึงบุญคุณที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้และอยากตอบแทนข้า แต่ข้าบอกเจ้าไปนานแล้วนะว่าระหว่างเราสองคนหายกันแล้ว ไม่พูดเรื่องที่ระหว่างข้ากับหมอเมิ่งไม่มีอะไร ต่อให้มีอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
“ข้าขอบคุณในความห่วงใยของเจ้า แต่ข้าขอร้องให้เจ้าอย่ามาเป็นห่วงข้าเช่นนี้อีก” จางซิ่วเอ๋อพูดเสียงแข็ง
จางซิ่วเอ๋อก็รู้ว่าท่าทีของตัวเองไม่ค่อยดีนัก แต่พอนางนึกถึงที่ตอนนี้คนในหมู่บ้านครหาเรื่องของตัวเองกับหมอเมิ่ง พอกลับมาถึงบ้านยังต้องโดนจี้ถามเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกก็โมโหสุด ๆ
และที่นางเป็นเช่นนี้ก็ไม่ได้เพราะเรื่องนี้แค่เรื่องเดียว
นางรู้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวดีกับนาง แต่นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเนี่ยหย่วนเฉียวถึงเป็นเช่นนี้ จนตอนนี้เป็นห่วงยันเรื่องนี้ด้วย ส่งผลให้นางรู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ
คำพูดคล้าย ๆ เดิมอีกแล้ว เรื่องของนางไม่เกี่ยวกับเขา…เนี่ยหย่วนเฉียวได้ย
