ินแล้วเงียบไป
พอเห็นเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ใจเย็นลง
หลังจากใจเย็นแล้วจางซิ่วเอ๋อก็เริ่มตำหนิตัวเอง หนิงอันทำแบบนี้อาจจะยุ่งไม่เข้าเรื่องก็จริง แต่เขาก็เป็นห่วงตัวเอง ทำไมตัวเองต้องโมโหใส่หนิงอันด้วย
นอกจากเหตุผลเพราะเกลียดที่คนอื่นลือเรื่องของตัวเองกับหมอเมิ่งและกลัวว่าจะทำให้หมอเมิ่งเสียชื่อแล้ว…. ดูเหมือนจะมีสาเหตุอื่นด้วย
ต่อให้นางไม่อยากยอมรับ แต่ก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดี
นางไม่ชอบที่หนิงอันถามเรื่องนางกับหมอเมิ่งด้วยท่าทีจริงจัง
ถ้าหนิงอันทำอะไรอย่างอื่น แม้ว่านางจะรู้สึกประหลาดใจบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังดีใจ
มีเพียงวันนี้ที่เขาถามเรื่องของนางและหมอเมิ่งด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงและจริงจังนั้น ที่ทำให้นางไม่สบอารมณ์ ถึงได้โมโหยกใหญ่ขนาดนี้
คิดมาถึงตรงนี้จางซิ่วเอ๋อก็ถอนหายใจ และรู้สึกหมดแรงไปชั่วขณะ “หนิงอัน เจ้าอย่าถือสาข้านะ ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นมากมาย ข้าจึงควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อและพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ข้าไม่โกรธเจ้า”
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดมาถึงนี่แล้วก็เดินเข้าไปในห้อง
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียว ท้ายสุดก็ปริปาก “เดี๋ยวก่อน”
เนี่ยหย่วนเฉียวหัน
