กลับมามองจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวและพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง “หมอเมิ่งไม่ใช่คนในใจของข้า ส่วนเรื่องที่หมอเมิ่งดูแลข้าดีข้าคิดว่าคงเพราะหมอเมิ่งเป็นคนใจดี เขาปฏิบัติต่อคนอื่นเช่นนี้เหมือนกัน”
“เจ้าอย่าไปเชื่อที่คนในหมู่บ้านพูด” จางซิ่วเอ๋อเบ้ปาก ถือว่าอธิบาย
นางไม่อยากให้เนี่ยหย่วนเฉียวเข้าใจผิดเรื่องของตัวเองกับหมอเมิ่ง
เนี่ยหย่วนเฉียวที่เมื่อกี้ยังอารมณ์มัวหมองอยู่พอได้ยินดังนั้นก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “เจ้าไม่ชอบหมอเมิ่งหรอกหรือ?”
“ข้าชอบหมอเมิ่ง แต่ชอบแบบเพื่อน” จางซิ่วเอ๋อนึกถึงเรื่องที่เมื่อกี้ตัวเองดุเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปหน่อย จางซิ่วเอ๋อจึงตอบคำถามนี้ของเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างจริงจัง
