บทที่ 296 โจร
“จริงสิ เจ้ารู้หรือยัง” อยู่ ๆ กู๋อวี่ก็พูดด้วยท่าทีมีความลับขึ้นมา และเจือความอยากได้คำชมในน้ำเสียงด้วย
จางซิ่วเอ๋อมึนงงไปชั่วขณะ นี่นางยังไม่ได้พูดอะไรเลย นางจะรู้ได้อย่างไรว่าเรื่องอะไร?
จางซิ่วเอ๋อถามกู๋อวี่ “รู้เรื่องอะไรหรือ?”
“คนตระกูลเถาน่ะสิ ข้าได้ยินแต่เช้าเลยว่าเมื่อคืนตอนคนตระกูลเถาเดินทางกลับบ้านเจอโจรด้วย” กู๋อวี่พูดอย่างสมน้ำหน้า
ตอนนี้นางยังมองจางซิ่วเอ๋อดีอยู่ แต่มองคนตระกูลเถาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เวลานี้จึงอยากเข้าข้างจางซิ่วเอ๋อมากกว่า
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วก็อึ้งไป “เจอกับโจรรึ?”
“ก็ใช่น่ะสิ ได้ยินมาว่าโจรพวกนั้นสมองไม่ค่อยปกติด้วย คงจะเป็นพวกบ้า ๆ บอ ๆ กระมัง หลังจากพวกเขาชิงของไปแล้วยังบังคับให้บรรดาพี่น้องและผู้หญิงของตระกูลเถาตบกันเองด้วย…” กู๋อวี่พูดมาถึงนี่ก็มีสายตางุนงง
จางซิ่วเอ๋อฟังแล้วหัวเราะลั่น “สะใจจริง ๆ โจรพวกนั้นเป็นใครกัน?” ถ้านางรู้ว่าโจรเป็นใครต้องไปขอบคุณโจรเหล่านั้นอย่างงามเลยล่ะ
ช่วยจัดการคนเลวให้นางได้ดีจริง ๆ
“เรื่องนั้นข้าไม่รู้จริง ๆ ได้ยินว่าพวกคนตระกูลเถาก็ไม่เห็นหน้าของสองคนนั้น” กู๋อวี่พูดพลางมองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา
นางร
