บทที่ 295 ท่อนไม้
แม่โจวพูดด้วยตาแดงก่ำ “ถ้าไม่ใช่ว่าซิ่วเอ๋อปกป้องข้า ต่อให้เด็กคนนี้เป็นผู้ชายก็คงไม่ได้เกิดมาหรอก!”
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยพูดอะไรไม่ใช่เพราะข้าไม่น้อยใจ แต่ข้าไม่อยากสร้างปัญหาให้ท่าน ข้าถึงอดทนไว้” แม่โจวพูดไปพูดมาก็ยิ่งมีน้ำเสียงน้อยใจ
“แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าข้าทนไม่ไหวแล้ว ถ้าต้องเป็นแบบนี้ต่อไป ต่อให้มีซิ่วเอ๋ออยู่ ข้าว่าข้าก็คงปกป้องเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้!” แม่โจวถอนหายใจ
แม่โจวกล่าวต่อ “ข้าจะปล่อยให้เด็กคนนี้มีชะตากรรมอย่างเด็กคนนั้นไม่ได้นะ ต้าหู ข้ารู้ว่าท่านเป็นคนกตัญญู แต่ท่านก็ต้องคิดแทนพวกเราแม่ลูกกันบ้าง เรื่องที่แม่ท่านและพี่ชายท่านทำถูกต้องกับพวกเราแล้วหรือ? พวกเขาจะบีบให้เราต้องตายเลยนะ!”
จางต้าหูเห็นแม่โจวร้องไห้สะอึกสะอื้นเบา ๆ จึงลนลานขึ้นมา “เหมยจื่อ เจ้าอย่าร้องไห้เลยนะ ครั้งนี้ข้าไม่เอาไปให้แล้ว”
“ท่านพ่อ ไม่ใช่แค่ว่าครั้งนี้ไม่เอาของกินไปให้หรอกนะ แต่พ่อเคยคิดไหมว่าถ้าท่านแม่ยังอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป ต่อให้น้องชายข้าเกิดมาได้ อีกหน่อยก็คงไม่โตหรอก พวกเราเป็นเด็กผู้หญิงดวงแข็งถึงฝืนมีชีวิตรอดมาได้ แต่น้องชายล่ะ เขาต้องเจอเคราะห์กรรมมากมายตั้งแต่
