อยู่ในท้องแม่ข้า นี่ถ้าคลอดออกมา…..” จางซิ่วเอ๋อพูดมาถึงนี่ก็เริ่มแฝงความนัย
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้ว่าเด็กในท้องแม่โจวเป็นเด็กผู้ชายหรือผู้หญิง แต่ต่อหน้าจางต้าหูจางซิ่วเอ๋อไม่กล้าบอกว่าเป็นเด็กผู้หญิง
จางซิ่วเอ๋อดูแคลนพฤติกรรมให้ความสำคัญเพศชายมากกว่าเพศหญิงแบบนี้ของจางต้าหูมาก
แต่นางเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ความคิดเช่นนี้ได้ฝังรากลึกในใจของจางต้าหูไปแล้ว
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเปลี่ยนแปลงได้ยากมาก
หากจะพูดให้จางต้าหูเชื่อฟังในตอนนี้ก็ได้แต่ต้องถือว่าเด็กคนนี้เป็นผู้ชายไปก่อน รอให้แยกบ้านกันแล้วก็ไม่ต้องสนว่าจะเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง จางต้าหูไม่มีทางให้กลับตัวแล้ว!
“พวกเจ้าจะบอกว่า?” จางต้าหูฟังออกแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ได้จะสื่อถึงเรื่องเด็กที่เกิดมา
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “ท่านพ่อเคยพิจารณาเรื่องที่จะพาแม่และน้องสาวข้าออกไปอยู่กันเองไหม? ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าจะได้ดูแลครอบครัวเราได้มากกว่านี้ อย่างเรื่องอาหารการกินอย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้พวกพ่อต้องอด”
“ข้าไม่รับประกันว่าพวกพ่อจะมีเนื้อกินทุกวัน แต่เวลาเทศกาลรับรองว่าพวกพ่อได้กินจนหนำใจ” จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ
จางซิ่วเอ๋อวาดวิมานให้จางต้าหู
จางต้าหูฟังแล้ว
