ตาเป็นประกาย ถ้าได้กินของอร่อยแบบนี้บ่อย ๆ ต้องดีขนาดไหนกันนะ!
แต่ไม่นานนักจางต้าหูก็เข้าใจความหมายของจางซิ่วเอ๋อ เขามองจางซิ่วเอ๋ออย่างไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าหมายถึงให้แยกบ้านหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า “ใช่แล้ว ลุงสามข้าอยากแยกบ้านไม่ใช่หรือ? รังเกียจพวกเราว่าเป็นตัวถ่วงไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นเราแยกบ้านกันดีกว่า แบบนี้ลุงสามข้าก็จะมีความสุข เราเองก็มีความสุข”
“แบบนั้นไม่ได้! ท่านย่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่นะ! ถ้าเราแยกบ้านก็เท่ากับปล่อยให้คนทั้งหมู่บ้านจับผิดเราน่ะสิ?” จางต้าหูร้อนใจขึ้นมาในบัดดล
เรื่องแยกบ้านจางต้าหูไม่ต้องคิดอะไรเลย
จางซิ่วเอ๋อมองจางต้าหูด้วยสายตาเย็นชา “พ่อหมายความว่าให้ใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป พวกลุงสามไม่มีความสุข เราก็ไม่มีความสุข ถึงเวลาสองครอบครัวทะเลาะกัน คนในหมู่บ้านจะไม่ยิ่งหัวเราะเยาะเอาหรือ?”
“สู้แยกกันไปเลยทีเดียวให้จบ แบบนี้วันหน้าก็ไม่ถึงขั้นมีเรื่องให้ผู้อื่นเยาะเย้ยบ่อย ๆ!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวเสียงเข้ม
จางต้าหูได้ยินแบบนั้นแล้วพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เนิ่นนานก่อนจะพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ “ซิ่วเอ๋อ คนในครอบครัวอยู่ด้วยกันมีที่ไหนไม่กระทบกระทั่งกันบ้าง ตอนนี้พวกลุงสามของเจ้ากำลังโมโห อีกสักพักก็
