ู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรแปลก ๆ แม้ว่าคนพวกนี้เป็นโจร แต่เรื่องมันจะบังเอิญไปหรือเปล่า? หรือว่ามีใครออกหน้าให้จางซิ่วเอ๋อกัน? พอคิดแบบนั้นกู๋อวี่ก็รำพึงในใจว่าหลังจากนี้ตัวเองห้ามล่วงเกินจางซิ่วเอ๋อเด็ดขาด
แต่พริบตาเดียวกู๋อวี่ก็รู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้
คนตระกูลเถาออกจากหมู่บ้านไปไม่นานก็โดนจัดการ
แต่ทุกคนเห็นกับตาว่าจางซิ่วเอ๋อกลับไปที่บ้านผีสิงแล้ว ต่อให้จางซิ่วเอ๋อตามคนหลังจากกลับแล้วก็ไม่น่าจะทันจัดการพวกคนตระกูลเถานะ
“แค่สองคนเหรอ?” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างสงสัย
นางนึกว่าเป็นคนกลุ่มหนึ่งเสียอีก คนตระกูลเถาตั้งมากตั้งมายกลับโดนโจรแค่สองคนจัดการ
“แค่สองคนนั้นแหละ หลังจากคนตระกูลเถาโดนปล้นพวกนั้นก็เจ็บใจกัน จึงไปหาทางการที่แคว้น…แต่พวกเขาไม่เห็นหน้าโจร และบอกว่าเป็นการกระทำของคนเพียงสองคน ทางการไม่เชื่อเลยสักนิดจึงไล่พวกเขากลับ” กู๋อวี่เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
ที่นางรู้ได้ก็เพราะเมื่อเช้านางเจอพ่อค้าหาบเร่ที่ขายของที่หมู่บ้านนั้นมา
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแบบนี้ก็มีรอยยิ้มระบายอยู่เต็มหน้า “สมน้ำหน้า พวกเขาทำความชั่วไว้เยอะ สวรรค์ยังทนดูต่อไปไม่ไหวเลย”
กู๋อวี่กล่าวต่อ “ได้ข่า
