วว่าแม่เฒ่าเถามือหักไปข้างหนึ่งเลยล่ะ ข้าว่าต่อให้มือนางหายเป็นปกติ วันหน้าเวลาทะเลาะกับใครก็คงไม่กระฉับกระเฉงขนาดนั้นแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อกว้างขึ้นเรื่อย ๆ นางไม่ปกปิดความดีใจของตัวเองเลยสักนิด ถ้ารู้ว่าคนตระกูลเถาตกอับแต่นางยังแสดงท่าทีเหมือนเศร้าใจสิจะผิดปกติในสายตาคนอื่น
ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีอะไรต้องปิดบัง
จางซิ่วเอ๋อคุยกับกู๋อวี่อีกพักใหญ่ด้วยรอยยิ้ม แล้วถึงกลับไปยังบ้านผีสิง
มาพูดถึงตระกูลเถาในตอนนี้
ตอนนี้ตระกูลเถาบรรยากาศมัวหมองสุด ๆ
เถาซานเหนียงร้องไห้โวยวายกับแม่เฒ่าเถา “ท่านแม่ ทำไมแม่ยังไม่ไปแลกกำไลข้าคืนมาอีก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปข้าไม่กล้ากลับบ้านสามีแล้วนะ!”
แม่เฒ่าเถาโวยวายอย่างหงุดหงิด “เจ้าไม่เห็นเหรอว่าสภาพข้าเป็นแบบนี้น่ะ เรื่องของเจ้าไว้ค่อยว่ากันทีหลัง”
“งั้นแม่เอาเงินมา ข้าจะไปแลกเอง” เถาซานเหนียงกัดฟันพูด
แม่เฒ่าเถาเลิกคิ้ว “เจ้าบอกว่าซื่อเหนียงแอบเก็บเงินไว้เองจำนวนหนึ่ง ข้าว่าไม่แน่เจ้าก็คงมีเหมือนกันแหละ เจ้านำเงินที่เจ้าเก็บไว้เองไปแลกก่อนเถอะ”
เถาซานเหนียงได้ยินแบบนั้นแล้วหัวใจเย็นวาบ เอ่ยขึ้นเสียงแหลม “ท่านแม่! ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ไม่ต้องพูดเรื่องที่ข้าไ
