ม่เคยเก็บเงินไว้เอง ต่อให้ข้ามีก็ไม่สมควรต้องเป็นข้าที่เอาเงินไปแลก!”
ตอนนี้แม่เฒ่าเถายังบาดเจ็บอยู่ จึงไม่มีความอดทนคุยกับเถาซานเหนียงเท่าไหร่ “นั่นก็เพราะเจ้าขี้อวด ไปมีเรื่องยังจะใส่กำไลไปอีก”
เถาซานเหนียงเดือด “แม่หมายความว่าอย่างไร ท่านจะไม่สนเรื่องนี้แล้วเหรอ? แม่ไม่กลัวว่าคนบ้านสามีข้าจะมาหาเรื่องรึ?”
เถาเอ้อเหนียงที่หน้าฟกช้ำพูดอย่างโมโห “จะมาหาเรื่องก็มา สภาพพวกเราเป็นอย่างนี้แล้วมีอะไรต้องกลัวอีก”
เถาซานเหนียงโกรธจนตาแดง นางไม่ได้ทำอะไรเลยเหตุใดต้องเจอเรื่องราวแย่ ๆ เช่นนี้ด้วย
เถาซานเหนียงพูดต่อ “ข้าไม่สน เงินนี้พวกเจ้าต้องเป็นคนออก”
“เรื่องอะไร ที่ไปมีเรื่องครั้งนี้ทุกคนมีส่วนหมด ทำไมเจ้าถึงออกไม่ได้?” เสียงแหลมของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น
คนผู้นี้คือแม่เฉิน เมียของเถาต้า
ตอนนี้แม่เฉินก็ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก แม่เฒ่าเถาเอาเงินออกไปตั้ง 20 กว่าตำลึงโดยไม่บอกอะไร ต่อให้เอาไปให้เถาซื่อเหนียงยืมก็ต้องบอกลูกสะใภ้อย่างพวกนางหน่อยสิ
อีกอย่าง เรื่องอะไรต้องโปะรูให้เถาซื่อเหนียงด้วย
เวลานี้แม่เฉินรู้สึกว่าจะหวังให้เถาซื่อเหนียงคืนเงินนั้นเป็นไปได้ยาก จึงต้องหาทางลดความเสียหายลงให้น้อยที่สุด
นา
