รู้สึกว่าถ้าตัวเองทนดูต่อไปคงต้องทนไม่ไหวและอัดจางต้าหูแน่ ๆ
หลังออกมาจากบ้านตระกูลจางได้ จางซิ่วเอ๋อก็เจอกู๋อวี่
จางซิ่วเอ๋อยิ้มทักทายกับกู๋อวี่
กู๋อวี่มองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีใครจึงกระเถิบเข้ามาและเอ่ยถาม “แม่เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ตอนนี้แม่ข้าดีขึ้นนิดหน่อยแล้ว” จางซิ่วเอ๋อตอบด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
กู๋อวี่มองจางซิ่วเอ๋อและถอนหายใจเบา ๆ ตอนจางซิ่วเอ๋อไม่ทะเลาะกับคนอื่นก็ดูเรียบร้อยนะ ดูเป็นเด็กสาวที่ไม่เลวเลย
แต่พอทะเลาะกับคนอื่นก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนทันที
กู๋อวี่กดเสียงให้เบาลง “แม่เจ้าช่างอาภัพจริง ๆ คนตระกูลเถาไม่น่ามาหาเรื่องแม่เจ้าเลย”
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจ “แม่ข้าไม่เคยอยากจะมีเรื่องกับใครเลย ครั้งนี้กลับต้องมาเจอเรื่องร้ายเช่นนี้ มีเคราะห์โดยที่ไม่ได้ทำอะไร”
