อร์หลางกินเหล้าไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อจึงรินให้ตัวเองอีกนิดหน่อย ก่อนจะยื่นไหเหล้าให้เถี่ยเสวียน
เนี่ยหย่วนเฉียวมองถ้วยเปล่าตรงหน้าเงียบๆ รู้สึกเศร้าเล็กน้อย
กลับเป็นเถี่ยเสวียนที่รินเหล้าให้เนี่ยหย่วนเฉียว
“มา ท่านอาเมิ่ง ข้าขอดื่มให้อา” จางซิ่วเอ๋อลุกขึ้นยืนและยกถ้วยเหล้าไปทางท่านหมอเมิ่ง
เรื่องเมื่อวานต้องขอบคุณท่านหมอเมิ่งดีๆ
ท่านหมอเมิ่งอมยิ้มและยกถ้วยเหล้าขึ้น “ซิ่วเอ๋อ เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง อย่าได้ดื่มเยอะ”
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยยิ้มๆ “ข้ารู้ แต่เหล้าตระกูลหลิวผสมน้ำเปล่ามา กินเยอะก็ไม่เมาหรอก”
จางซิ่วเอ๋อดื่มสุราจากบ้านแม่ม่ายหลิวเมื่อหนก่อนก็รู้แล้วว่าสุรานี้แตกต่างจากสุราเข้มข้นในเมืองโดยสิ้นเชิง
ดีที่ยุคโบราณไม่มีสุราปลอมให้ผสม แม้ว่าสุรานี้จะผสมน้ำ แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังไว้วางใจในการดื่มอยู่มาก
“ท่านอาเมิ่ง เรื่องเมื่อวานต้องขอบคุณอามากๆ ท่านอาดูแลข้าดีมาตลอด ข้าไม่รู้จะขอบคุณอาอย่างไรจริงๆ” จางซิ่วเอ๋อยกถ้วยเหล้าขึ้นด้วยท่าทางจริงใจและดื่มรวดเดียวหมด
เนี่ยหย่วนเฉียวเห็นภาพนี้แล้วขมวดคิ้ว เขาทอดสายตาไปที่ท่านหมอเมิ่ง
ท่านหมอเมิ่งไม่ได้มีหน้าตาดีมาก แต่บุคลิกสุภาพอ่อนโยน และเป็นหมอด้วย จ
