บทที่ 290 อรุณสวัสดิ์
จางซิ่วเอ๋อเล่าทุกอย่างด้วยรอยยิ้ม
ก่อนหน้านี้นางยังรู้สึกโมโหเพราะเรื่องนี้อยู่ แต่ตอนนี้ได้สติกลับมาแล้ว ดูเหมือนการไปครั้งนี้จะไม่ได้เสียเปรียบอะไร มิหนำซ้ำยังได้สร้างความร้าวฉานระหว่างตระกูลเถาและตระกูลจางด้วย
เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็รู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้ช่างน่าขันไม่น้อย
เมื่อเล่าจบ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไปนิดหน่อย “ท่านแม่ของข้าไม่เป็นอะไร”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งและเอ่ยถาม “ท่านหมอเมิ่ง น้องสาวข้า…..จะไม่เป็นไรจริง ๆ ใช่ไหมเจ้าคะ?”
“น้องสาวเจ้าฟื้นตั้งแต่ตอนที่ข้าไปตรวจสอบบาดแผลให้นางแล้ว” ท่านหมอเมิ่งบอก
จางซิ่วเอ๋อได้ยินดังนั้นก็โล่งอก ดูท่าจางซานหยาจะพอรู้เรื่องอยู่ ตอนนั้นแค่ไม่อยากฟื้นและจงใจโยนความผิดให้คนตระกูลเถา
จางซิ่วเอ๋อลอบถอนหายใจ จางซานหยาได้นิสัยไม่ดีของนางไปหรือไม่กันนะ? ถ้าเป็นแต่ก่อนจางซานหยาจะทำอะไรแบบนี้ได้อย่างไร?
แต่ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ก็ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกดีใจ
ดีกว่าซื่อเกินไปจนโดนคนอื่นรังแก
ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋อและเอ่ยขึ้น “หน้าเจ้าเป็นแผลหนักไหม? เจ้ามานี่เถิดข้าจะดูให้”
จางซิ่วเอ่อพยักหน้าและเดินไปอยู่ตรงหน้าท่านหมอ
