เมิ่ง
ท่านหมอเมิ่งเป็นหมอ จางซิ่วเอ๋อจึงไม่นึกถึงเรื่องที่ควรรักษาระยะห่างระหว่างชายหญิง
ท่านหมอเมิ่งยื่นมือไปแตะจุดที่เขียวช้ำบนหน้าของจางซิ่วเอ๋อและกล่าว “เจ็บมากไหม?”
น้ำเสียงของท่านหมอเมิ่งมีแต่ความเป็นห่วง
จางซิ่วเอ๋อฟังแล้วอบอุ่นหัวใจ จึงตอบไปว่า “ข้าไม่คิดว่าร้ายแรงมากหรอกเจ้าค่ะ ไม่กี่วันก็หายแล้ว”
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้าและหยิบยาขวดหนึ่งให้จางซิ่วเอ๋อ “ก่อนนอนทายานี้นะ จะช่วยให้แผลหายไวขึ้น”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าก่อนจะเอ่ยถาม “ยานี้ราคาเท่าใด? ข้าจะจ่ายให้ท่านอาเดี๋ยวนี้เลย”
จางซิ่วเอ๋อรู้ว่าท่านหมอเมิ่งให้ยากับตนด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้คิดเรื่องตำลึงเงิน แต่จะให้นางใช้ของท่านหมอเมิ่งเฉย ๆ นั้น จางซิ่วเอ๋อทำไม่ได้
ท่านหมอเมิ่งช่วยนางมามากแล้ว นางจะเอาแต่เอาเปรียบท่านหมอเมิ่งไม่ได้ถูกไหม?
ท่านหมอเมิ่งได้ยินแบบนี้แล้วก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย “เจ้าต้องแยกแยะชัดเจนขนาดนี้เชียวหรือ?”
“ท่านอาเมิ่ง ข้ารู้ว่าอาหวังดี แต่….ข้าละอายแก่ใจจริง ๆ” จางซิ่วเอ๋อพูดพลางหน้าแดง
ท่านหมอเมิ่งก็จนปัญญา จึงเอ่ยขึ้น “เจ้าเอาไปเถอะ ไม่ได้กินกับข้าวที่เจ้าทำพักใหญ่แล้ว ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้สะดวกทำกับข้าวให้ข้าก
