ินสักมื้อไหม?”
มาถึงตอนนี้ จางซิ่วเอ๋อรู้แล้วว่าตัวเองคงจะปฏิเสธไม่ได้ จึงบอกออกไป “สะดวกเจ้าค่ะ ๆ”
นางรู้สึกได้ว่าหากตัวเองพูดเรื่องยาอีก ท่านหมอเมิ่งต้องโกรธแน่
จางซิ่วเอ๋อรำพึงในใจ พรุ่งนี้ต้องทำกับข้าวเยอะ ๆ เพื่อตอบแทนท่านหมอเมิ่ง ไหนจะจ้าวเอ้อร์หลางอีก ครั้งนี้หากไม่ได้จ้าวเอ้อร์หลางนางก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทำอย่างไร
นี่ก็มืดมากแล้ว แต่ท่านหมอเมิ่งกับบัณฑิตจ้าวก็ตั้งใจมาเยี่ยมจางซิ่วเอ๋อ เมื่อแน่ใจแล้วว่าจางซิ่วเอ๋อไม่เป็นอะไรจึงไม่อยู่นาน
อย่างไรพวกเขาก็เป็นบุรุษกันทั้งคู่ ค้างคืนที่บ้านของจางซิ่วเอ๋อดูจะไม่เหมาะสมเท่าใดนัก
หลังจากที่พวกเขากลับไปแล้ว จางซิ่วเอ๋อก็เตรียมตัวเข้านอน
วันนี้นางเหนื่อยเหลือเกิน การทะเลาะกับคนอื่นนอกจากต้องใช้สมองแล้วยังต้องใช้พละกำลังด้วย ซึ่งจางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเหนื่อยยิ่งกว่าไปทำงานในไร่อีก
จางซิ่วเอ๋อหลับจนถึงตอนสายถึงได้ตื่น
จางซิ่วเอ๋อเดินออกมาจากห้องไม่นานก็เห็นว่าในลานบ้านมีไก่ป่าสองตัว กระต่ายป่าหนึ่งตัว พวกมันยังมีชีวิตอยู่ทั้งคู่ และขณะนี้ถูกมัดไว้ด้วยกัน
จางซิ่วเอ๋อมองไปทางห้องของเนี่ยหย่วนเฉียวตามสัญชาตญาณ
บัดนี้หน้าต่างห้องโน้นได้เปิดออกแล้ว
