นางมองผ่านหน้าต่างเข้าไปก็เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวในชุดเทาที่กำลังนั่งเขียนอะไรอยู่ที่โต๊ะ ส่วนเถี่ยเสวียนตอนนี้กำลังนอนพิงเตียงและเปิดอ่านหนังสือที่เอามาจากไหนไม่รู้อย่างหงุดหงิดใจ
เนี่ยหย่วนเฉียวในห้องเหมือนจะสัมผัสถึงสายตาของจางซิ่วเอ๋อได้ จึงเงยหน้ามองมาทางนาง
จางซิ่วเอ๋อเดินหน้าไปอีกสองสามก้าว ขยับริมฝีปากตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคำพูดมาจ่ออยู่ที่ปากแล้วกลับไม่รู้จะพูดอะไร
ขอบคุณที่หนิงอันนำกระต่ายมาให้? จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าตัวเองพูดขอบคุณทุกวัน พูดบ่อยจนดูไม่มีความจริงใจเอาเสียเลย กลับดูน่ารำคาญมากกว่า แถมนี่ถือว่าเป็นค่าอาหารของหนิงอัน ไม่จำเป็นต้องขอบคุณอะไร
ถามว่าเมื่อคืนนี้หนิงอันไปล่าสัตว์มาเหรอ? เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่
มิฉะนั้นด้วยความสามารถของหนิงอันและเถี่ยเสวียน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เอาของป่ากลับมาแค่นี้หรอก
แต่ถ้านางถาม จะดูเหมือนหลอกถามหนิงอันว่าเมื่อคืนไปทำอะไรมา
แม้ว่านางจะ….สงสัย….อยู่นิดหน่อย แต่นางก็รู้ว่าตัวเองไม่ควรถาม
สายตาของเนี่ยหย่วนเฉียวลึกล้ำดั่งบ่อน้ำโบราณ เงียบไปชั่วขณะ
ดูเหมือนชั่วขณะนั้นทั้งสองลืมไปหมดแล้วว่าต้องพูดอะไร หรืออาจไม่รู้ว่าต้องเอ่ยปากอย่างไร ผ่าน
