ไปพักใหญ่ทั้งสองก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
“อรุณสวัสดิ์”
“อรุณสวัสดิ์”
คำเดียวกันออกจากปากของทั้งคู่และเสียงซ้อนเข้าด้วยกัน
เถี่ยเสวียนได้ยินแล้วเงยหน้ามาพูด “ไม่เช้าแล้ว นี่จะเที่ยงอยู่แล้ว แม่นางซิ่วเอ๋อรีบทำกับข้าวเถอะ”
เถี่ยเสวียนไม่ได้กินข้าวเช้า ตอนนี้หิวมาพักใหญ่แล้ว
จางซิ่วเอ๋อเงยหน้ามองดวงตะวันทอแสงแรงกล้าแล้วกระอักกระอ่วนนิดหน่อย นางพึมพำ “ไม่เช้าแล้วจริง ๆ ด้วย”
เนี่ยหย่วนเฉียวกลับนิ่งเป็นพิเศษ เขามองจางซิ่วเอ๋ออย่างพิจารณา นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อยและถามเสียงเข้ม “แผลบนหน้าเจ้า….ยังเจ็บอยู่ไหม?”
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างแปลกใจ นางรู้สึกว่าที่เนี่ยหย่วนเฉียวถามมานั้นไม่ค่อยปกติ แต่จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ออกจริงๆ ว่าไม่ปกติตรงไหน
จางซิ่วเอ๋อตอบโดยไม่คิดอะไร “ไม่เป็นไรหรอก แผลเล็กน่ะ”
จากนั้นนางมองเถี่ยเสวียนและเอ่ยขึ้น “ข้าจะไปทำกับข้าวเดี๋ยวนี้แหละ”
จะว่าไป ถ้าเถี่ยเสวียนไม่พูดนางก็ไม่รู้สึกว่าหิว พอเถี่ยเสวียนพูด จางซิ่วเอ๋อก็พลันรู้สึกว่าตัวเองก็ชักจะหิว
ต้องบอกว่าหิวตั้งแต่เมื่อคืน
การทะเลาะเป็นเรื่องที่เปลืองพลังงานมากเชียวล่ะ เห็นจางซิ่วเอ๋อทะเลาะอย่างออกรสแบบนั้น แต่ในใจของนางกลับรู้สึกว่าถ้
