าเป็นไปได้ นางหวังว่าชีวิตนี้ทั้งชีวิตนี้ของตนจะไม่ต้องทะเลาะกับใครอีกแล้ว
จางซิ่วเอ๋อพูดจบก็เดินออกไปโดยไม่มองเนี่ยหย่วนเฉียว
เนี่ยหย่วนเฉียวหรี่ตามองเถี่ยเสวียนอย่างตักเตือน
เถี่ยเสวียนรีบลุกขึ้นจากเตียง เกาหัวพลางเอ่ย “เจ้านาย คือว่า….ข้าหิวแล้วจริง ๆ”
เจ้านายต้องโกรธเพราะเขาไปเร่งเร้าให้จางซิ่วเอ๋อทำกับข้าวแน่ ๆ เลย
แต่เรื่องนี้น่าโมโหตรงไหนกัน….เถี่ยเสวียนคิดไม่ตกเลยว่าทำไมเนี่ยหย่วนเฉียวถึงโมโห
“นางบาดเจ็บอยู่ ไม่ควรต้องเหนื่อย” จู่ ๆ เนี่ยหย่วนเฉียวก็พูดขึ้น