บทที่ 289 กลับบ้าน
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเรียบๆ “ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว กลับบ้านไปพักผ่อนกันเถอะ”
บัณฑิตจ้าวหันมองท่านหมอเมิ่งก่อนจะบอก “ท่านหมอเมิ่ง นี่ก็ดึกมากแล้ว ท่านกลับไปตอนนี้คงไม่สะดวกเท่าใด ไปพักผ่อนบ้านข้าสักคืนหนึ่งเถอะ”
บัณฑิตจ้าวเห็นว่าจ้าวเอ้อร์หลางโดนเรียกตัวออกมาพักใหญ่แล้วยังไม่มีทีท่าจะกลับ จึงออกมาดู
พอเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้จึงยืนดูอยู่ตรงนั้น
เขาอยากออกตัวช่วยจางซิ่วเอ๋อมาก แต่อย่างแรกเขาเป็นคนมีการศึกษา ไม่อาจลดตัวไปสบถก่นด่ากับแม่เฒ่าพวกนี้ได้
สองคือเขารู้ฐานะตัวเองดี เขายังไม่ทันออกตัวช่วยจางซิ่วเอ๋อก็มีคำนินทาที่ไม่ดีกับจางซิ่วเอ๋อมากมายแล้ว ขืนเขาออกตัวให้แม้จะด้วยความหวังดี แต่ก็เท่ากับทำร้ายจางซิ่วเอ๋อ
เขาเป็นผู้ชาย ไม่คิดจะหาภรรยาใหม่ ชื่อเสียงไม่ดีก็ไม่เป็นไร
แต่จางซิ่วเอ๋อยังอยู่ในวัยบานสะพรั่ง หากชื่อเสียงไม่ดีวันหน้าจะหาสามีดีๆ ได้อย่างไร?
บัณฑิตจ้าวคิดว่าตัวเองไตร่ตรองเหตุผลได้ดีแล้ว จึงไม่ได้ซี้ซั้วออกตัวให้
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้า เขากับบัณฑิตจ้าวถือว่าเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กันแล้ว เวลานี้เขาจึงเอ่ยขึ้นยิ้มๆ “ก็ดี เช่นนั้นข้าไปค้างบ้านท่
