านหนึ่งคืน”
เมื่อเข้ามาถึงในป่า จางซิ่วเอ๋อก็เรียกด้วยความลังเล “หนิงอัน?”
ปกติหนิงอันมักจะมารอนางอยู่ที่นี่ พอทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ จางซิ่วเอ๋อก็ชักจะคุ้นชิน
แต่สิ่งที่ตอบกลับจางซิ่วเอ๋อมีเพียงเสียงลมพัดใบไม้แห้ง
จางซิ่วเอ๋อแน่ใจแล้วว่าเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ได้มา นางถอนหายใจเบาๆ
และในตอนนั้นเอง เสียงของจางชุนเถาได้ดังขึ้นมา “พี่?”
จางซิ่วเอ๋อถึงนึกขึ้นได้ว่าจางชุนเถาอยู่ที่บ้านมาตลอด นางจึงรีบตอบ “ข้าเอง”
เสียงของจางชุนเถาเจือแววสะอื้น “พี่ พี่ไปไหนมา?”
จางชุนเถาเก็บกวาดบ้านตามปกติ เนื่องจากเหนื่อยนิดหน่อย นางจึงนอนพักผ่อนสักครู่หนึ่ง กลายเป็นว่านอนพักจนหลับไปยาวๆ
หารู้ไม่กว่านางจะตื่น ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ที่บ้านเงียบเชียบไม่มีใครอยู่สักคน จางชุนเถาแตกตื่นขึ้นมาทันที จึงวิ่งโซซัดโซเซออกมาตามหาจางซิ่วเอ๋อ
“ชุนเถา ไม่ต้องกลัวนะ พี่ไม่เป็นอะไร แค่ย่าเรามีเรื่องกับคนตระกูลเถา ข้าจึงไปยืนดูมา” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าจางชุนเถาเป็นห่วงมาก จึงรีบเอ่ยปลอบ
จางชุนเถาฟังแล้วจึงสบายใจขึ้น
มิฉะนั้นนางก็เป็นห่วงจริงๆ ที่กลางคืนแบบนี้พี่สาวอยู่ข้างนอกคนเดียวโดยยังไม่กลับถึงบ้าน
พอจางชุนเถาเริ่มตั้งสติได้ก็เอ่ยถามขึ้น “ตระ
