กูลเถา? คนในครอบครัวป้าสามมาเหรอ?”
“ใช่แล้ว” หลังจากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง
แน่นอนว่าจางซิ่วเอ๋อตั้งใจเล่าสถานการณ์ของแม่โจวและจางซานหยาให้เบาลง ไม่อย่างนั้นจางชุนเถาต้องร้อนใจมากอย่างแน่นอน
พอจางชุนเถาฟังจบ นางก็หัวเราะเย็นๆ “คนตระกูลเถาช่างหน้าไม่อายจริงๆ ยังมีหน้ามาออกหน้าให้จางเป่าเกินอีก!”
จางซิ่วเอ๋อพูดยิ้มๆ “เจ้าไม่ต้องโมโหไปหรอก เรื่องมันผ่านไปแล้ว ย่าเรากับคนตระกูลเถาเสียหายทั้งคู่”
สองพี่น้องมาถึงบ้านและจุดเทียน
ในตอนนี้จางชุนเถาก็ร้องอย่างตกใจทันที “พี่! หน้าพี่ไปโดนอะไรมา?”
บนใบหน้าจางซิ่วเอ๋อมีรอยข่วนสองขีด ได้มาเพราะปกป้องแม่โจวไม่ให้ถูกแม่เฒ่าเถาและแม่เถาทำร้าย
จางซิ่วเอ๋อรีบบอก “ไม่เป็นไรหรอก”
จางชุนเถากลับพูดอย่างเป็นกังวล “พี่! จะไม่เป็นไรได้อย่างไรกัน? หน้าพี่เป็นแผลนะ! ขืนทิ้งไว้จนเป็นแผลเป็นอีกหน่อย….”
ทีแรกจางชุนเถาจะบอกจางซิ่วเอ๋อว่าขืนทิ้งไว้จนเป็นแผลเป็นอีกหน่อยจางซิ่วเอ๋อจะแต่งงานอย่างไร แต่ขณะที่กำลังจะโพล่งนางก็นึกขึ้นได้ว่าพี่สาวตัวเองเคยแต่งงานมาแล้วหนึ่งครั้ง ถ้าตอนนี้พูดแบบนี้อีกจางซิ่วเอ๋ออาจจะเสียใจก็ได้
ไม่ต้องรอจางชุนเถาพูดให้ชัดเจน จางซิ่
