วเอ๋อก็เข้าใจความหมายของนาง
จางซิ่วเอ๋อยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากจางชุนเถา “เจ้านี่นะ อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าวางใจเถอะ พี่สาวเจ้าดีและเก่งขนาดนี้ วันหน้าจะแต่งไม่ออกได้อย่างไรกัน?”
“ถ้าแต่งไม่ออกจริงๆ ข้าก็จะหาเงินมาเยอะๆ แล้วซื้อผู้ชายเอา!” จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างใจป้ำ
จางชุนเถาได้ยินดังนั้นก็เงียบไป พี่สาวของนางช่างคิดอะไรแหกคอกมาตลอดเลย!
แต่สุดท้ายจางชุนเถาก็ยังยืนยันว่า “อย่างไรก็ต้องทายา”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ใครๆ ก็อยากสวย ตัวนางเองก็ไม่อยากมีรอยแผลเป็นติดตัว ที่เมื่อครู่นี้พูดไปแบบนั้นก็เพราะรู้สึกว่าจางชุนเถากังวลเกินเหตุ ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
จากนั้นจางซิ่วเอ๋อก็เอ่ยถาม “พวกหนิงอันล่ะ?”
“ข้าไม่รู้ เมื่อครู่ข้าเผลอหลับไป ตอนตื่นมาพวกพี่ก็ไม่อยู่แล้ว” จางชุนเถานึกถึงความรู้สึกที่ตื่นมาเจอบ้านที่ไม่มีใครอยู่แล้วยังผวาอยู่เลย
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว หนิงอันไปโดยไม่บอกอะไรอีกแล้วเหรอ
แต่พริบตาเดียวจางซิ่วเอ๋อก็เลิกคิดมากได้ หนิงอันและเถี่ยเสวียนไม่ได้เป็นอะไรกับนาง ไม่จำเป็นต้องรายงานนางว่าไปไหนทำอะไร
จางชุนเถาถามอย่างมีเลศนัย “พี่ ทำไมอยู่ๆ พี่ถามถึงพี่หนิงอันล่ะ? ก่อ
