นหน้านี้พี่ไม่สนใจพี่หนิงอันเลยไม่ใช่หรือ?”
จางซิ่วเอ๋อถลึงตาใส่จางชุนเถา “เจ้าอย่าคิดอะไรมั่วซั่วนะ ข้าแค่ถามไปอย่างนั้น”
“เจ้าเฝ้าอยู่ตรงนี้แหละ อีกเดี๋ยวพวกท่านหมอเมิ่งอาจจะมา ข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน” จางซิ่วเอ๋อบอก
นางต้องขอบคุณท่านหมอเมิ่งต่อหน้าเสียหน่อย
แต่จะให้นางพาท่านหมอเมิ่งมาที่บ้านผีสิงเลยคงจะไม่เหมาะ
ตอนนี้ได้บัณฑิตจ้าวช่วยพอดี อีกเดี๋ยวบัณฑิตจ้าวและท่านหมอเมิ่งก็น่าจะมากันแล้ว
นางจะไปบ้านตระกูลจ้าวก็ได้ แต่ถึงอย่างไรบ้านตระกูลจ้าวก็ยังอยู่ในหมู่บ้าน ถ้าในบ้านมีสุ้มเสียงอะไรคนข้างนอกก็รู้ได้ง่ายๆ บ้านผีสิงนี่แหละสงบกว่า
และเป็นอย่างที่จางซิ่วเอ๋อคิด ไม่นานนักท่านหมอเมิ่งและบัณฑิตจ้าวก็มา
พวกเขายังไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ที่สำคัญเหมือนจางซิ่วเอ๋อจะบาดเจ็บด้วย อย่างไรเสียท่านหมอเมิ่งก็ต้องมาดูหน่อย
จางซิ่วเอ๋อตั้งตะเกียงน้ำมันไว้บนโต๊ะในลานบ้าน ประกอบกับแสงจันทร์ด้วยแล้ว ลานบ้านจึงดูสว่างไสว
หลังจากจางซิ่วเอ๋อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วนางก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะ ก่อนหน้านี้เสื้อผ้าของนางก็โดนกระชากจนขาด
ชุดสีเขียวอ่อนพอมาอยู่บนตัวจางซิ่วเอ๋อแล้วส่งผลให้นางดูสดใสเป็น
