บทที่ 287 จบเรื่อง
พูดมาถึงตรงนี้ ผู้ใหญ่บ้านซ่งก็มองแม่เฒ่าจางที่ออกอาการไม่ค่อยพอใจนัก “เจ้าเองก็พอเสียที!”
ถึงแม้วิธีจัดการของผู้ใหญ่บ้านซ่งจะไม่เป็นที่พอใจของทั้งสองฝ่ายเท่าใดนัก แต่นี่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว เวลานี้พวกนางได้แต่แค่นเสียงเย็นและถลึงตาใส่กัน
ผู้ใหญ่บ้านซ่งแย่งกำไลจากมือแม่เฒ่าจางมาและกล่าวเสียงก้อง “ทุกคนได้ยินกันหมดแล้วนะ เรื่องวันนี้เป็นไปตามนี้ล่ะ ตระกูลเถาต้องนำ 3 ตำลึงเงินกับอีก 100 เหรียญเพื่อแลกกำไลนี้คืนไป ถ้าตระกูลเถาไม่นำเงินมาภายใน 3 วัน ข้าจะเป็นคนบดกำไลนี้ให้แหลก นอกเหนือจากส่วนที่ต้องให้แม่เฒ่าจางแล้ว ที่เหลือข้าจะนำไปให้พวกเจ้าตระกูลเถา!”
“มีใครไม่พอใจอีกไหม ถ้าไม่มีก็ปล่อยพวกเขาไปแล้วแยกย้ายกันไปเสีย!” ผู้ใหญ่บ้านซ่งโบกมือพร้อมกล่าว กลางค่ำกลางคืนมีเรื่องกันเสียใหญ่โต เขาเองก็เหนื่อยก็ล้าแล้ว
หลังจากคนตระกูลเถาถูกปล่อยตัว บรรดาพี่ชายน้องชายพวกนั้นไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
เงินนี้มารดาของพวกเขาเป็นคนออก แต่เงินนี้ทุกคนกลับมีส่วนได้ส่วนเสีย
ผู้ใหญ่บ้านซ่งชำเลืองคนตระกูลเถาด้วยสายตาเย็นเยียบ “ถ้าพวกเจ้าจะอาละวาดกันต่อข้าก็ไม่เกรงกลัวอะไร ดูซิว่าใครจะอาละวาดได้หนักกว่าก
