ตอนจางซิ่วเอ๋อเห็นจางต้าเหอและแม่เถาตามคนตระกูลเถาไปก็เดาจุดนี้ได้แล้ว
เงินบ้านใครก็ใช่ว่าลมพัดมาให้ ในหมู่บ้านแบบนี้เงินจำนวนนั้นไม่น้อยเลย! คนตระกูลเถาจะยอมเลิกราง่าย ๆ ได้อย่างไร?
เรื่องนี้ใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ!
มาพูดถึงจางซิ่วเอ๋อที่กำลังพูดกับผู้ใหญ่บ้านซ่ง “ขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านด้วยนะเจ้าคะ”
ผู้ใหญ่บ้านซ่งมองจางซิ่วเอ๋ออย่างชื่นใจ เขารู้สึกว่าจางซิ่วเอ๋อเป็นเด็กดี ไม่เหมือนกับแม่เฒ่าจางที่เนรคุณ!
แม่เฒ่าบ้านซ่งแค่นเสียงและเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อ
จางซิ่วเอ๋อกระพริบตาและบอก “สักวันข้าจะไปขอบคุณท่านป้าที่บ้านท่านเป็นอย่างดีเลย ถึงตอนนั้นท่านป้าอย่าไล่ข้านะ”
จางซิ่วเอ๋อพูดมาถึงท้ายสุดได้กลั้วเสียงหัวเราะ ให้ผู้อื่นรู้ว่าประโยคหลังเป็นเพียงการหยอกล้อ
แม่เฒ่าซ่งได้ยินดังนั้นจึงสบายใจขึ้นมาในบัดดล “ประตูบ้านข้าก็เปิดอยู่ เจ้าอยากมาก็มาสิ!”
แม่เฒ่าซ่งคำนวณในใจ ทุกครั้งที่จางซิ่วเอ๋อมาบ้านตัวเองมีของมาฝากทุกครั้ง ครั้งนี้ช่วยพวกเขาไว้ขนาดนี้จางซิ่วเอ๋อคงไม่มามือเปล่าหรอกใช่ไหมเล่า?
ถึงแม้สุดท้ายแล้วเงินพวกนั้นจะเข้ากระเป๋าแม่เฒ่าจาง โดยที่จางซิ่วเอ๋อไม่ได้อะไร แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ไล่คนตระกูลเถาไปให้
แ
