บทที่ 286 ตำลึงเงิน
ครั้นเห็นแม่เฒ่าเถานำตำลึงเงินกลับมาแล้ว ไม่ต้องรอให้ใครบอก แม่เฒ่าจางก็พุ่งเข้าไปกระชากถุงเงินมาทันที
จากนั้นนางก็เทตำลึงเงินลงพื้นต่อหน้าทุกคน
เฮอะ นางขอดูให้ดีก่อน ถ้าเกิดแม่เฒ่าเถาใส่ขาดไป 2 ตำลึงเงินใครจะรู้?
ตอนนี้แม่เฒ่าจางต้องการตรวจตำลึงเงินนี้ต่อหน้าทุกคนว่าครบหรือไม่
หลังจากแม่เฒ่าจางเห็นตำลึงเงินพวกนั้นแล้วก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ นี่มันตำลึงเงินเชียวนะ ตำลึงเงินขาว ๆ! ตำลึงเงินมากขนาดนี้นางไม่เอาไปรักษาแม่โจวหรอก! นางจะใช้ไปอีกนาน ๆ เลยล่ะ!
พริบตาที่แม่เฒ่าจางเห็นตำลึงเงิน นางก็รู้สึกว่าต่อให้วันนี้จะมีเรื่องกันขนาดไหนก็คุ้มค่าแล้ว!
“ท่านเอาเงินของท่านแม่ข้าไปจริง ๆ ได้อย่างไร!” แม่เถาพูดอย่างไม่พอใจ
แม่เฒ่าจางกลอกตามองบน และชำเลืองแม่เถาอย่างดูแคลน “ข้าไม่เอาเงินนี่แล้วจะให้ขายเจ้าเพื่อรักษาเหมยจื่อหรือไร?”
ตอนนี้แม่เฒ่าจางอารมณ์ดี ไม่มีเวลาไปวอแวกับแม่เถา นางนับตำลึงเงินซ้ำไปซ้ำมา
เหอะ! ไม่ต้องพูดถึงเลย มันเป็นจริงตามที่แม่เฒ่าจางคาดไว้ เงินในถุงขาดไป 2-3 ตำลึงเงินจริง ๆ!
แม่เฒ่าจางมองแม่เฒ่าเถาอย่างเดือดดาล “นังเฒ่าเถา เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าคิดว่าข้านับเลขไม่เป
