บทที่ 285 อกตัญญู
แต่นางก็ยังคิดว่าต่อให้ไม่แยกบ้านก็ถือว่าดี
เก็บแม่เฒ่าจางไว้ปั่นป่วนทั้งชีวิตของจางต้าเหอและจางต้าหู ดีกว่าให้แม่เฒ่าจางเพ่งเล็งปั่นป่วนแค่ครอบครัวจางต้าหูก็พอ
จางต้าหูพูดขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “พี่สาม ท่านพูดอะไรออกมาน่ะ ท่านแม่เรายังมีชีวิตอยู่นะ พี่จะแยกบ้านตอนนี้…..ไม่ค่อยเหมาะกระมัง?”
“ท่านลุงสามสาปแช่งให้ท่านย่าข้าตายไว ๆ น่ะ” จางซิ่วเอ๋อแทรกขึ้นจากด้านข้าง
จางซิ่วเอ๋อยุแยงใส่ไฟอยู่อีกด้าน
จางต้าหูมีสีหน้ามืดครึ้มไป “พี่สาม! เรื่องนี้เป็นความผิดของท่าน! ท่านแม่เลี้ยงเรามาอย่างลำบาก! เราต้องตอบแทนบุญคุณ!”
จางต้าเหอยิ่งฟังยิ่งเดือดดาล “จางต้าหู! ไอ้คนไร้ประโยชน์ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนข้า?”
ต่อให้จางต้าหูจะหน้าด้านเพียงไหน เวลานี้โดนจางต้าเหอว่าขนาดนี้ก็ต้องมีไม่พอใจบ้าง
อีกอย่างตัวจางต้าหูไม่ใช่คนหน้าด้านอยู่แล้ว บัดนี้เขาเองก็เจ็บปวดกับคำพูดของจางต้าเหอ เขามองจางต้าเหอด้วยหน้าแดงก่ำ
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะมีเรื่องกัน ผู้ใหญ่บ้านซ่งจึงรีบสั่งให้คนมาแยกตัวทั้งคู่ออกจากกันก่อนที่เรื่องจะแย่ไปกว่านี้ เรื่องตรงหน้ายังไม่จบเลย อย่าให้เกิดเรื่องเพิ่มอีก
แม่